บทที่ 117 ก่อกบฏ (2)

“ปล่อย” จูชูอวี้กัดฟันเอ่ยขึ้น

ชายผู้นั้นยักไหล่ ยอมปล่อยจูชูอวี้ไปดีๆ จูชูอวี้สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะกล่าว “ในเมื่อคุณชายต้องการความร่วมมือที่จริงใจ เราก็ต้องคุยกันอย่างเปิดเผย มิเช่นนั้น ระหว่างเราสองคนก็คงต้องจบเพียงเท่านี้”

ชายผู้นั้นรู้สึกเบื่อหน่ายเล็ก

บทที่ 118 ก่อกบฏ (3)

หนานกงไหวนิ่งสงบ ทว่าจวนฉู่กั๋วกงกลับวุ่นวายแทบพลิกแผ่นฟ้า หนานกงซูและเจิ้งซื่อร้องห่มร้องไห้กังวลใจ จนหนานกงไหวรู้สึกโมโหขึ้นมา ไม่รู้คิดว่าเขาไม่ได้ไปออกรบทว่าถูกส่งไปตายมากกว่าหรือไม่ กวาดตามองภรรยาและบุตรี หนานกงไหวจึงเอ่ย “พอแล้ว ข้าไปปราบกบฏ มิได้จะไปตาย หลังจากข้าออกไป..

บทที่ 119 เยือนจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง (1)

“ท่านมาแล้วหรือ”

เว่ยจวินมั่วก้าวเข้ามาในห้อง มองนางพลางเอ่ย “อู๋สยาไม่แปลกใจสักนิดเลยหรือ”

หนานกงมั่วเลิกคิ้วมิได้ตอบสิ่งใด เว่ยจวินมั่วเดินอ้อมมาหยุดหน้าโต๊ะหนังสือ โน้มก้มตัวลงไปมองหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ “แผนที่ภูมิศาสตร์หูก่วง ให้ข้าหรือ”

หนานกงมั่วส