บทที่ 116 ก่อกบฏ (1)

“คุณหนู บาดเจ็บหรือขอรับ ยังไม่รีบไปตามหมออีก” ด้านหลัง องครักษ์เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล

“หนาน กง มั่ว” จูชูอวี้กดเสียงต่ำ เนิ่นนานจึงเงยหน้าขึ้นมา เอ่ยขึ้น “ผ่านถนนเส้นนี้ไม่ได้ ต้องไปทางอื่น กลับกันเถอะ”

หนานกงมั่วเจ้าเล่ห์และว่องไวกว่าที่นางคิดเอาไว้ และเว่ยจวินมั่วยังเย็น

บทที่ 117 ก่อกบฏ (2)

“ปล่อย” จูชูอวี้กัดฟันเอ่ยขึ้น

ชายผู้นั้นยักไหล่ ยอมปล่อยจูชูอวี้ไปดีๆ จูชูอวี้สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะกล่าว “ในเมื่อคุณชายต้องการความร่วมมือที่จริงใจ เราก็ต้องคุยกันอย่างเปิดเผย มิเช่นนั้น ระหว่างเราสองคนก็คงต้องจบเพียงเท่านี้”

ชายผู้นั้นรู้สึกเบื่อหน่ายเล็ก

บทที่ 118 ก่อกบฏ (3)

หนานกงไหวนิ่งสงบ ทว่าจวนฉู่กั๋วกงกลับวุ่นวายแทบพลิกแผ่นฟ้า หนานกงซูและเจิ้งซื่อร้องห่มร้องไห้กังวลใจ จนหนานกงไหวรู้สึกโมโหขึ้นมา ไม่รู้คิดว่าเขาไม่ได้ไปออกรบทว่าถูกส่งไปตายมากกว่าหรือไม่ กวาดตามองภรรยาและบุตรี หนานกงไหวจึงเอ่ย “พอแล้ว ข้าไปปราบกบฏ มิได้จะไปตาย หลังจากข้าออกไป..