ตอน 107
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 107 คลื่นลมไม่สงบ (1)
จูชูอวี้ลูบสายฉินเบาๆ เอ่ยเสียงเรียบ “หนานกงมั่วสร้างศัตรูไปทั่ว เกี่ยวอันใดกับเราเล่า เพียงแต่น่าเสียดาย...นางเป็นคนฉลาด หากมิใช่เพราะนางต้องแก่งแย่งเว่ยซื่อจื่อกับข้า...ข้าก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับนาง”
สาวใช้ลังเลเล็กน้อย เอ่ยถาม “คุณหนูชอบเว่ยซื่อจื่อจริงหรือเจ้าคะ
ตอน 108
บทที่ 108 คลื่นลมไม่สงบ (2)
“กักบริเวณสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนหรือ” หนานกงมั่วเอ่ยล้อเลียน มองสำรวจหนานกงไหวอยู่นาน หนานกงมั่วเอ่ยเชื่องช้า “ไม่รู้จริงๆ ว่า...ท่านชอบเจิ้งซื่อไปได้อย่างไร” เอ่ยจบ ไม่สนใจว่าหนานกงไหวจะมีปฏิกิริยาตอบโต้เช่นไร ลุกขึ้นและเดินจากไปทันที
ด้านหลัง หนานกงไหวใบหน้าทะมึน มอง
ตอน 109
บทที่ 109 คลื่นลมไม่สงบ (3)
มองท่าทางอกสั่นขวัญหายของหนานกงซู หนานกงมั่วแสยะยิ้มรู้สึกน่าเบื่อ ดูแล้วเหมือนนางกำลังรังแกหนานกงซู แม้ตอนนี้จะกำลังรังแกหนานกงซูอยู่จริงๆ ทว่ารังแกคนแบบนี้ช่างไม่มีความรู้สึกสะใจเอาเสียเลย หนานกงมั่วปัดมือแล้วจึงหมุนตัวเดินออกไป “น้องรองกับหว่านฮูหยินอยู่ด้านในตั้งใจ