ตอน 107
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 107
คลื่นลมไม่สงบ (1)
จูชูอวี้ลูบสายฉินเบาๆ เอ่ยเสียงเรียบ “หนานกงมั่วสร้างศัตรูไปทั่ว เกี่ยวอันใดกับเราเล่า เพียงแต่น่าเสียดาย...นางเป็นคนฉลาด หากมิใช่เพราะนางต้องแก่งแย่งเว่ยซื่อจื่อกับข้า...ข้าก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับนาง”
สาวใช้ลังเลเล็กน้อย เอ่ยถาม “คุณหนูชอบเว่ยซื่อจื่อจริงหรือเจ้า
ตอน 108
บทที่ 108
คลื่นลมไม่สงบ (2)
“กักบริเวณสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนหรือ” หนานกงมั่วเอ่ยล้อเลียน มองสำรวจหนานกงไหวอยู่นาน หนานกงมั่วเอ่ยเชื่องช้า “ไม่รู้จริงๆ ว่า...ท่านชอบเจิ้งซื่อไปได้อย่างไร” เอ่ยจบ ไม่สนใจว่าหนานกงไหวจะมีปฏิกิริยาตอบโต้เช่นไร ลุกขึ้นและเดินจากไปทันที
ด้านหลัง หนานกงไหวใบหน้าทะมึน ม
ตอน 109
บทที่ 109
คลื่นลมไม่สงบ (3)
มองท่าทางอกสั่นขวัญหายของหนานกงซู หนานกงมั่วแสยะยิ้มรู้สึกน่าเบื่อ ดูแล้วเหมือนนางกำลังรังแกหนานกงซู แม้ตอนนี้จะกำลังรังแกหนานกงซูอยู่จริงๆ ทว่ารังแกคนแบบนี้ช่างไม่มีความรู้สึกสะใจเอาเสียเลย หนานกงมั่วปัดมือแล้วจึงหมุนตัวเดินออกไป “น้องรองกับหว่านฮูหยินอยู่ด้านในตั้ง