บทที่ 42 ทุกวัน ทุกวัน จะได้พบกัน

คีสมองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ ไม่ได้ขยับเท้าไปไหน

มิวเรย์มองท่าทางของเขา ที่คล้ายกับว่า มีด และ ปืนไม่สามารถทำอันตรายต่อเขาได้ ก็อารมณ์ขึ้น จับมือลูกชาย เดินเข้าไปข้างในบ้าน “ มาลูก แม่ทานอาหารเช้ากับลูกนะครับ ”

“ แล้ว พ่อจะร่วมกัน...........” เด็กมองคีสที่ยืนอยู่

บทที่ 43 ตอนจบ

“ อ่อ งั้นก็ได้ ฉันคงคิดมากไปเอง ” คีสพูด คล้ายบาดเจ็บ “ ฉันไปแล้ว ”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปจริงๆ

มิวเรย์มองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างไม่หันกลับมา ดวงตาแดงก่ำอย่างบังคับไม่อยู่

ดูสิ เธอบอกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้ ไม่สามารถทดสอบได้

แค่อย่างนี้ เขาก็จะไป

ยังดี ยังดีที่เธอ