บทที่ 4 เป็นแกเองหรอ

พรพิมานเฝ้าอยู่นอกประตู ในห้องน้ำก็ไม่มีหน้าต่างให้เธอหนีออกไป อยู่ในนี้ก็เหมือนกับการรอคอย

ไม่ถึงสิบนาที ตำรวจต้องทำลายประตูแล้วเข้ามา เพื่อเปิดโป่งความร่านของเธอออกมาหมด

เป็นชู้กับลุงของตัวเอง ลับหลังสามีนิทรา ... คำพวกนี้เหมือนมีดที่พุ่งแทงร่างเธอ

เป็นแบบนี้ไม่ได้..

บทที่ 5 เข้าคุก

“ เปิดประตู ! ได้ยินไหม ! ” เสียงคำรามเมื่อเริ่มโมโห ทุบประตูอย่างแรง

มิวเรย์เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนเดียว จะไปสู้แรงชายได้อย่างไร

หนึ่งครั้ง สองครั้ง......

ปัง..... ในที่สุดประตูก็ถูกกระแทกเปิดออก มิวเรย์กรีดร้องออกมา ล้มลงกองอยู่กับพื้น

ตำรวจทำลายประตู เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

บทที่ 6 เป็นคำสั่งของเขา

“ มีตระกูลสี่อยู่เบื้องหลัง แกกลัวอะไร ? ”

นักเลงหัวเราะอย่างชอบใจ “ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ ! ” พูดจบ พุ่งเข้าไปจับตัวมิวเรย์ ดึงกระโปรงขึ้น

“ ออกไป ! ” มิวเรย์ดิ้นรนปัดป่าย ทั้งตีทั้งทุบ ทำให้มันทำอะไรเธอไม่ได้ชั่วขณะ ความอดทนหมดลงทันที มันจับอันม่อหน่อน ไว้ หันกลับ