บทที่ 2 ลุงเล็กทำไมเป็นคุณ

ดวงตาของคีสเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ดึงผมของมิวเรย์แน่นขึ้น “ ทำต่อไป มิวเรย์ถ้าเธอกล้าหยุด ฉันจะเปิดประตูทันที ให้พรพิมานดูว่าลูกสะใภ้ที่ตัวเองหาเป็นยังไง ”

มิวเรย์ร้องไห้ ออกมา “ แต่ว่าอย่างนี้ แม่ก็รู้อยู่ดีนี่....”

เพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงกุญแจที่พรพิมานกำลังใช้เปิดประตู

มิวเรย์ตกใจจนรู้สึกว่าร่างกายตึงแน่นไปหมด หน้าซีดทันที

“ คีส จะถูกเห็นแล้ว .... ฉันขอร้องนายจริงๆล่ะ หยุดเถอะนะ ได้หรือเปล่า ? ฉันสัญญากับนายทุกอย่างอะไรก็ได้ ขอร้องอย่าให้แม่รู้ว่าเป็นพวกเราที่กำลังทำเรื่องอย่างว่านี้ ”

คีสยังคงจับศรีษะของเธอให้แนบติดกับแก่นกายของเขา “ งั้นก็ทำต่อไปเดียวนี้ มิวเรย์ ถ้าหากเธอกล้าหยุด ฉันจะให้พรพิมานเห็นลักษณะตอนนี้ของเธอทันที ! ”

หน้าของมิวเรย์มุดอยู่ตรงหว่างขาของเขา ริมฝีปากแนบติดกับแก่นกายร้อน

ท่าคุกเข่า เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย การกระทำที่น่าอับอาย.... หากภาพนี้ถูกคนอื่นเห็น ชื่อเสียงของเธอไม่มีเหลือแน่

พวกคนข้างนอกนั้น จะด่าเธอน่ารังเกียจ หน้าด้าน มิวเรย์ไม่กล้าคิด

คาชา--- ลูกบิดประตูถูกหมุนแล้ว

ดวงตาของมิวเรย์เบิกโพรงทันทั น้ำตาแห่งความหมดหวังไหลลงมาทันที ทั้งร่างเย็นยะเยือกไปหมด

“ ลุงเล็ก ทำไมเป็นคุณ ? ” ทันทีที่พรพิมานเปิดประตู ก็เห็นด้านข้างของคีสยืนอยู่หลังประตู

คีสดันประตูไว้ ให้พรพิมานสำรวจห้องคนไข้จากช่องว่างที่เปิดออกเล็กน้อย มิวเรย์คุกเข่าอยู่ตรงหน้าประตู ร่างทั้งร่างสั่นอย่างรุนแรง

“ ฉันเอง มีอะไรไหม ? ” คีสมองคนข้างนอกด้วยสายตาเย็นเฉียบ จับท้ายทอยของมิวเรย์ไว้ แล้วดันเข้าหาแก่นกายตัวเอง คล้ายบอกให้มิวเรย์ทำต่อ

มิวเรย์กลัวจนจะตาย จนไม่กล้าอ้าปาก

คีสขมวดคิ้ว หลุบตาลงต่ำ มอง มิวเรย์ด้วยสายตาเย็นชา “ ยังไม่เริ่มอีก รอฉันเปิดประตูให้พวกเขามาดูเธอไหม ? ”

มิวเรย์ส่ายหัว หลับตาลง จับแก่นกายของชายหนุ่มอ้าปากอมต่อ

ใบหน้าของคีสค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย หันไปมองพรพิมานที่ตกใจจนเหมือนกับเอ๋อไปแล้ว

“ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ? ”

พรพิมานตื่นจากอาการตกใจ ส่ายหัวไปมา “ ไม่มี.... ฉันก็แค่ มาดูลูกชายฉัน ”

เธอแต่งเข้าตระกูลสี่ ยี่สิบกว่าปีแล้วพูดได้ว่า เลี้ยงดูคีสโตขึ้นมากับตัวเอง จากเด็กอายุประมาณสิบกว่าปี ถึงวัยรุ่น และเปลี่ยนเป็นอย่างเช่นทุกวันนี้ เป็นถึงหัวหน้าตระกูลสี่ เคร่งครึม น่ากลัว มีอำนาจ

เป็นคนที่โหดเหี้ยม ไม่สามารถอ่านความคิดการกระทำได้ ตามสัญชาตญาณแล้ว หญิงวัยกลางคน ก็มีความกลัวชนิดหนึ่งต่อชายหนุ่ม

“ เขาดีมาก ” คีสตอบออกไปแค่สามคำอย่างเยือกเย็น แต่ไม่คิดที่จะเปิดประตู

ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังประตูก็ไม่ได้หยุดการกระทำลงคล้ายกับไม่รู้สึกถึงความอัปยศ

เสียงน้ำแห่งความสุขสมเหมือนจะมีเสียงแต่ก็ไม่มีเสียงพุ่งออกมา

เมื่อพรพิมานหายจากอาการอึ้ง ก็รู้สึกขยะแขยงอย่างมาก ที่นี่เป็นห้องของลูกชายเธอ และคีสยังทำเรื่องอย่างว่าที่นี่

“ ลุงเล็ก คุณทำไมถึงอยู่ที่นี่ทำ.......” คำบ่นของเสียงเพิ่งเริ่มก็ถูกคีสเหลือบมองด้วยสายตาเย็นเฉียบอย่างน่ากลัวพรพิมานตกใจจนเสียงหายเข้าไปในลำคอ

“ จริงอยู่ที่ฉันไม่ควร ” เขาหลุบตามองผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “ แต่ผู้หญิงคนนี้ร่านเกินไป ไม่รู้จับความอับอาย ยั่วฉันที่นี่ ”

พรพิมานขมวดคิ้วเห็นด้วย “ ผู้หญิงอย่างนี้หน้าไม่อายจริงๆ ลุงเล็ก อย่าไปยุ่งกับคนแบบนี้เลย.......”

หญิงวัยกลางคนมองเข้าไปข้างใน คล้ายเห็นชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนนิดๆ แต่มองไม่เห็นเงาคน ในใจไม่พอใจอย่างมาก แต่ไม่กล้าระบายออกมาต่อหน้าคีส แล้วพูดว่า “ คุณจัดการกับผู้หญิงคนนั้นแล้วออกมาเถอะ ถึงยังไงที่นี่คือโรงพยาบาล แล้วยังเป็นห้องของลูกชายฉันอีก อย่างนี้ไม่ดี.........”

“ อืม ” คีสอืมแค่คำเดียวอย่างไมม่แยแส แล้วปิดประตู

มิวเรย์ที่อยู่หลังประตู ถอนหายใจอย่างโล่งอก การกระทำช้าลง

แต่วินาทีต่อมา คีสดึงเธอขึ้นมา แล้วถูกทับแนบติดประตู โครม เสียงดังมาก คนข้างนอกได้ยินแล้วแน่ๆ

บทที่ 3 ฉันจะแจ้งความต่อตำรวจเดียวนี้

“ ไม่เอา...” รู้สึกถึงที่รุ่มร้อนแนบติดตัว มิวเรย์ทนไม่ไหวขอร้องเสียงต่ำ “ คนอื่นต้องได้ยินแน่ .... ขอร้อง อย่า ”

คีสหัวเราะหึคำเดียว ก็ดันเข้าไปทันทีอย่างดิบเถื่อน พูดชิดใบหูเล็กอย่างเหี้ยมโหดว่า “ งั้นเธอก็ตอดฉันให้แน่นหน่อย หากฉันออกไปแล้ว ฉันก็จะปล่อยเธอไป ไม่อย่างงงั้น คนทั่วทั้งโรงพยาบาลก็จะได้ยินเสียงครวนครางจากหลังประตูนี้ ! ”

ภาพแบบนั้น มิวเรย์แค่คิดก็กลัวจนร่างสั่นสะท้าน

เพื่อให้การลงโทษอย่างโหดร้ายนี้จบลง เธอต้องฟังเท่านั้น ร่างกายตึงแน่น แล้วให้ความร่วมมือคีสสุดกำลัง

แต่การประณีประนอมของเธอ แลกมาแต่เสียงหัวเราะอย่างดูถูกจากคีส

“ ถึงกับรอไม่ไหว จนให้ความร่วมมือเลยหรอ ? มิวเรย์ ฉันว่าเธอร่านมากกว่า ....... ” คีสจับท้ายทอยเธอแน่นยิ่งเพิ่มแรง “ ดูเธอสิ ตัว สั่นเหมือนกับอะไร ถูกสามี แม่สามี คนข้างนอกฟังอยู่ เธอแรดขนาดนี้เลยหรอ ? ”

“ ไม่ใช่....” มิวเรย์หลับตาลง ร้องไห้ “ นายบังคับฉันต่างหาก....”

นิ้วของเขาแตะลงบนกายสาวของเธอ

“ น้ำเธอออกเยอะขนาดนี้ ยังบอกว่าฉันบังคับเธอ ? ”

คือว่า.....

มิวเรย์ตัวแข็งทื่อ สีเลือดบนใบหน้าหายไปทันที ทั้งอับอาย ทั้งอยากตาย

เธอบังคับปฏิกิริยาที่ไม่น่ามองของร่างกายตัวเองไม่ได้

“ มิวเรย์ เธอเป็นแค่ผู้หญิงขายบริการทางเพศตั้งแต่เกิดชัดๆ ! ” เขาด่าเธอไปด้วยคำพูดรุนแรง และลงแรงกระแทกไปด้วย

แผ่นประตูไม้ ตึงตังดังมาเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าของคนข้างนอกก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

คนของโรงพยาบาล มาดูละครกันจริงๆสินะ

เป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ....คนทั้งโรงพยาบาลมาหมดแน่ๆ

มิวเรย์กำหมัดแน่น ร่างกายกระชั้บแน่นขึ้น

คีสหายใจเสียงต่ำ จับเอวเธอแน่น “ ร่าน ! ”

การกระแทกเร็วขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็หยุด ปล่อย มิวเรย์ ดันไปด้านหลัง เมื่อไม่มีแรงช่วยพยุง ร่างอ่อนปอกเปียกของมิวเรย์ล้มลงนั่งลงไปที่พื้นทันที

คีสจัดการเสื้อผ้าช้าๆ มองเธอด้วยสายตาเย็นชาแว็บหนึ่ง หนึ่งก้าว ก้าวถึงประตู จะเปิดประตูทันที

“ อย่า ....” เธออยากห้าม แต่ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาทันที เขาทารุณไม่มีความเมตตา เธอฝืนลุกขึ้น ล้มลุกคลุกคลานไปยังห้องน้ำ

คาชา---- ปึง---- ปัง-----

เสียงเปิดปิดประตูดังขึ้นพร้อมกัน

มิวเรย์หลบอยู่ในห้องน้ำ คนนอกห้องเห็นเพียงแผ่นหลังแว็บเดียวผ่านไป

คีสใบหน้าเรียบเฉย ไม่เหมือนกับเพิ่งทำเรื่องไม่เหมาะสมสักนิด มองปราดทั่วคนนอกห้องด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้เอ่ยคำพูดก็สามารถไล่คนอื่นๆให้หลีกทางให้

มีแต่พรพิมานที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตู เมื่อกี้เธอได้ยินตั้งแต่เริ่มจนจบถึงจะฟังไม่ชัดเจนบทสนทนาของคนข้างในแต่เสียงการกระแทกกันเธอได้ยินไม่ ขาดตกปกพร่อง

สี่มู่ฮ่านมองหญิงวัยกลางคนโดยไร้ความรู้สึกแล้วก้าวขาออกไปข้างนอกทันที “ เข้าไปสิ ฉันไปก่อนนะ ”

พรพิมานอืมคำหนึ่งแล้วเดินเข้าห้องไปอย่างรอไม่ไหวอีกต่อไปเพื่อหาผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น

เธอไม่กล้าพูดอะไรกับคีส แต่ผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น เธอไม่ปล่อยไว้แน่ กล้ามากที่ทำเรื่องอย่างนี้ในห้องลูกชายเธอ

เพียงไม่กี่ก้าว ก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำแล้วทุบประตูอย่างแรง “ เปิดประตูออกมาเดียวนี้ ! ”

มิวเรย์ใช่แผ่นหลังดันประตูไว้สุดกำลัง ไม่กล้าออกเสียง ยิ่งไม่กล้าเปิดประตูออกไป

“ ไม่ได้ยินหรือไง ? ยัยผู้หญิงไร้ยางอาย เปิดประตูให้ฉันเดียวนี้ “ พรพิมานโมโหจนไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น อ้าปากด่าอย่างเดียว “ เปิดประตูแล้วออกมาขอโทษลูกชายฉันเอง หรือไม่ก็ ฉันโทรหาตำรวจแจ้งความเดียวนี้ ให้ตำรวจมาจับผู้หญิงไร้ยางอายอย่างเธอ ! ”

มิวเรย์ร้องไห้น้ำตาไหลไม่หยุด ถูกขังอยู่ในห้องน้ำคนเดียว ออกไปไม่ได้ หนีก็ไม่ได้ มีแต่ความหมดหวัง

“ ไม่เปิดประตูจริงๆใช่ไหม ? ดี ฉันจะแจ้งความตอนนี้แหละ ! ”

เสียงโทรศัพท์กำลังโทรออกดังเล็ดลอดเข้ามา

“ ฮัลโหล สถานนีตำรวจใช่ไหมคะ ? ฉันจับขโมยเข้าบ้านได้ ตอนนี้หลบอยู่ในห้องน้ำ รบกวนพวกคุณมาที ”

อันม่อหน่วตกใจมาก เหมือนตกลงไปในหลุมหนาวเหน็บ ทั้งกังวล ทั้งหนาวเหน็บ

ไม่ หากตำรวจมาจริงๆ เธอก็ถูกจับได้อยู่ดี ?

เป็นแบบนี้ไม่ได้

ทำยังไงดี ? เธอควรทำยังไงดี ?