บทที่ 18 หัวใจคล้ายต้นไม้แห้ง

ในที่สุด มิวเรย์ ก็ไป เทน้ำอุ่นให้เวย์อย่างยินยอม ยื่นแก้วน้ำ ให้เขาทันที่โดยไม่กล้ามองเขา

เวย์ไม่รับเป็นเวลานาน

มิวเรย์กระพริบตา แล้วเงยหน้าขึ้น เห็นเวย์คล้ายจะยิ้มแต่เหมือนไม่ยิ้ม เอาความลำบากใจอุดอู้อยู่ในอก ก้มลงยกศรีษะของเขาขึ้นเล็กน้อยจากข้างหลัง มืออีกข้างถ

บทที่ 19 คิดยังไงก็ยากหมด

มิวเรย์ ก้มศรีษะลงต่ำ ไม่มองคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร

สายตาของคีสมองผ่านรอยยิ้มเสแสร้งของเวย์ เลยไปยังมิวเรย์ที่อยู่ในลักษนะคล้ายนกกระจอกเทศ เวลาที่รู้สึกถึงอันตราย ดวงตามีหมอกหนาที่ไม่สะลาย เขาละสายตาจากเธอ อืมเบาๆ

เมื่อมิวเรย์รู้สึกถึงสายตาของพวกเขาที่ละไปจากตัวเ

บทที่ 20 ในเวลานั้น ดวงตาของเธอ สวยงามและสดใส

คีสที่อยู่ในอีกห้องๆหนึ่ง นั่งดื่มไวน์แดงคนเดียวบนโซฟา สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

หวนนึกถึงเรื่องในอดีต

พวกเขาพบกันครั้งแรกที่งานเลื้ยงค็อกเทล

ในเวลานั้นมีคนดื่มมากเกินไป ก็เริ่มสร้างปัญหา ดูเหมือนว่าพนักงานเสิร์ฟทำอะไรผิดสักอย่าง แต่เดิมเขาไม