บทที่ 19

คิดยังไงก็ยากหมด

มิวเรย์ ก้มศรีษะลงต่ำ ไม่มองคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร

สายตาของคีสมองผ่านรอยยิ้มเสแสร้งของเวย์ เลยไปยังมิวเรย์ที่อยู่ในลักษนะคล้ายนกกระจอกเทศ เวลาที่รู้สึกถึงอันตราย ดวงตามีหมอกหนาที่ไม่สะลาย เขาละสายตาจากเธอ อืมเบาๆ

เมื่อมิวเรย์รู้สึกถึงสายตาของพวกเขาที่ละไปจากตั

บทที่ 20

ในเวลานั้น ดวงตาของเธอ สวยงามและสดใส

คีสที่อยู่ในอีกห้องๆหนึ่ง นั่งดื่มไวน์แดงคนเดียวบนโซฟา สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

หวนนึกถึงเรื่องในอดีต

พวกเขาพบกันครั้งแรกที่งานเลื้ยงค็อกเทล

ในเวลานั้นมีคนดื่มมากเกินไป ก็เริ่มสร้างปัญหา ดูเหมือนว่าพนักงานเสิร์ฟทำอะไรผิดสักอย่าง แต่เดิมเขา

บทที่ 21

หากไม่เคยได้พบกัน

วันที่สอง เมื่อมิวเรย์ตื่นขึ้นมา เวย์ก็ไม่อยู่ข้างกายแล้ว

เธอรีบลุกขึ้นไปดึงม่าน ก็เห็นเวย์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ยาวในสวน กำลังอ่านหนังสือในมืออยู่

มิวเรย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ตราบใดที่เวย์ยังอยู่ในบ้านก็ดีแล้ว

เธอรีบจัดการธุระส่วนตัว แล้วจะลงไปชั้นล่าง

เวลานี้อยู่