บทที่ 17 เด็ก คลอดออกมาเถอะ

มิวเรย์ประหลาดใจ มองเขาอย่างงงๆ

แต่ถึงจะเป็นอย่างนี้ เขาก็รู้อยู่ว่า เด็กคนนี้ ไม่ใช่ลูกของเขา !

เวย์พิงหัวเตียงไว้ ยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง “ เสี่ยวหน่วน เธอมาตรงนี้ ”

มิวเรย์ตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าเข้าใกล้

สีหน้าเวย์ขาวซีด ยกมือได้สักครู่ เพราะป่วย มือเริ่มสั่น ตามด

บทที่ 18 หัวใจคล้ายต้นไม้แห้ง

ในที่สุด มิวเรย์ ก็ไป เทน้ำอุ่นให้เวย์อย่างยินยอม ยื่นแก้วน้ำ ให้เขาทันที่โดยไม่กล้ามองเขา

เวย์ไม่รับเป็นเวลานาน

มิวเรย์กระพริบตา แล้วเงยหน้าขึ้น เห็นเวย์คล้ายจะยิ้มแต่เหมือนไม่ยิ้ม เอาความลำบากใจอุดอู้อยู่ในอก ก้มลงยกศรีษะของเขาขึ้นเล็กน้อยจากข้างหลัง มืออีกข้างถ

บทที่ 19 คิดยังไงก็ยากหมด

มิวเรย์ ก้มศรีษะลงต่ำ ไม่มองคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร

สายตาของคีสมองผ่านรอยยิ้มเสแสร้งของเวย์ เลยไปยังมิวเรย์ที่อยู่ในลักษนะคล้ายนกกระจอกเทศ เวลาที่รู้สึกถึงอันตราย ดวงตามีหมอกหนาที่ไม่สะลาย เขาละสายตาจากเธอ อืมเบาๆ

เมื่อมิวเรย์รู้สึกถึงสายตาของพวกเขาที่ละไปจากตัวเ