บทที่ 5

บทที่ 5 เธอคือภรรยาของรวิชญ์

รวิชญ์เอง ชาคริยาน้ำตาไหลนองทันที เธอลุกกอดไหล่รวิชญ์ไว้ “รวิชญ์ อยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม”

ชาคริยาเรียกร้องความรักจากเขาเหมือนขอทาน ร้องขอให้รวิชญ์ให้ความอบอุ่น กอดเธอ ในความรักนี้ ชาคริยาเป็นผู้ด้อยกว่า

เธอรักรวิชญ์ ปล่อยวางทั้งฐานะ ศักดิ์ศรี หากมีวัน

บทที่ 6

บทที่6 หย่ากับรวิชญ์ฉันเลี้ยงเธอเอง

ชาคริยาจับแขนรวิชญ์ไว้แน่น พูดอย่างอ่อนเพลียว่า “ใช่ค่ะ”

นัยน์ตาสีเลือดของรวิชญ์เต็มไปด้วยไอสังหาร จ้องชาคริยาด้วยแววตาที่เกลียดชัง มีทั้งผิดหวังและรังเกลียด “หากฉันไปช้าอีกนิดเธอก็ตายแล้ว ”

“อะไรนะค่ะ”

งง ชาคริยาไม่ค่อยเข้าใจ เมื่อคืนปาริดายังดีๆ

บทที่ 7

บทที่7 จะใช้เด็กผูกมัดผมหรือ

ชาคริยาจุงมือนิรดาเดินหน้าต่อไป เงยหน้าก็เห็นรวิชญ์ทันที แปลกใจนิดๆ แต่แป๊บเดียวก็ปรับตัวทัน เดินต่อไปด้วยใบหน้าสงบ

“เธอมาทำอะไรที่นี่? ” รวิชญ์ถาม

สีหน้านิรดาบ่งบอกว่าไม่พอใจ “คุณรู้ไหมชาคริยาเธอ……”

ชาคริยาดึงแขนนิรดาไว้ ไม่อย่าให้เธอพูดต่อ “ฉันมาดูปาริ