บทที่ 6

บทที่6 หย่ากับรวิชญ์ฉันเลี้ยงเธอเอง

ชาคริยาจับแขนรวิชญ์ไว้แน่น พูดอย่างอ่อนเพลียว่า “ใช่ค่ะ”

นัยน์ตาสีเลือดของรวิชญ์เต็มไปด้วยไอสังหาร จ้องชาคริยาด้วยแววตาที่เกลียดชัง มีทั้งผิดหวังและรังเกลียด “หากฉันไปช้าอีกนิดเธอก็ตายแล้ว ”

“อะไรนะค่ะ”

งง ชาคริยาไม่ค่อยเข้าใจ เมื่อคืนปาริดายังดีๆ

บทที่ 7

บทที่7 จะใช้เด็กผูกมัดผมหรือ

ชาคริยาจุงมือนิรดาเดินหน้าต่อไป เงยหน้าก็เห็นรวิชญ์ทันที แปลกใจนิดๆ แต่แป๊บเดียวก็ปรับตัวทัน เดินต่อไปด้วยใบหน้าสงบ

“เธอมาทำอะไรที่นี่? ” รวิชญ์ถาม

สีหน้านิรดาบ่งบอกว่าไม่พอใจ “คุณรู้ไหมชาคริยาเธอ……”

ชาคริยาดึงแขนนิรดาไว้ ไม่อย่าให้เธอพูดต่อ “ฉันมาดูปาริ

บทที่ 8

ปาริดาหวาดกลัว

บางครั้งชาคริยาก็รู้สึกหมั่นไส้ตัวเอง เพื่อรวิชญ์เธอทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ ชาคริยาพยายามสงบอารมณ์ ไม่ให้คำพูดของรวิชญ์สะทกสะท้านเธอ หย่าแน่นอน แต่ลูกก็เป็นของคุณ

รวิชญ์หัวเราะ รู้สึกคำพูดของชาคริยาน่าขำมาก เธอคลอดลูกอย่างอยากลำบาก สุดท้ายให้เขา เธอคิดว่าใครจะเชื่อ ม