บทที่ 24

บทที่24 ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่สามารถรักคุณได้แล้ว

ฝ่าไฟแดงไปหลายจุด รวิชญ์มาถึงโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ เหมือนคนบ้าเห็นคนก็ถามว่าชาคริยาอยู่ไหน จนถึงห้องผ่าตัด รวิชญ์ถึงสงบสติได้ จ้องมองประตูห้องผ่าตัดอย่างไม่มีตัวตน สีหน้าซีด ราวกับว่าอากาศรอบตัวคงนิ่ง เท้าที่ก้าวออกไปรู้สึกจะหนักขึ้นทุก

บทที่ 25

เราตายตามชาคริยาไปเถอะ

ไม่ ไม่เอา ฉันผิดแล้ว ขอร้องอย่าทำกับฉันอย่างนี้ ฉันรักคุณ ถึงจะไม่มีชาคริยา เราก็สามารถดำรงชีวิตได้ดี ” ปาริดาพูดอย่างตื่นเต้น

“ ดำรงชีวิตอะไร ตอนนี้ผมอยากฆ่าคุณตาย แล้วเอาไปเซ่นไหว้ชาคริยา ” รวิชญ์ยืมฤทธิ์สุราตะโกนร้อง จับแขนปาริดาเดินไปคุกเข่าต่อหน้ารูปขอ

บทที่ 26

เสี่ยวเป่าเป็นเด็กที่ไม่มีแม่

“ ฮือ เด็กอนุบาลเขาพูดอย่างนี้กันหมด เด็กที่ไม่มีแม่จะถูกเก็บมาจากถังขยะ คนอื่นเขามีเดดี้มามี๊มารับส่ง มีผมนี่แหละไม่เหมือนใคร ” เด็กชายทำปากจู๋ พูดอย่างไม่สมดุลย์ใจ

คนใช้รู้สึกลำบากใจ คุณชายน้อยเกิดมาก็ถามโน้นถามนี่ไม่เคยจบ หาคำถามต่างๆนาๆมาสอบถามพวกคน