บทที่ 25 เราตายตามชาคริยาไปเถอะ

ไม่ ไม่เอา ฉันผิดแล้ว ขอร้องอย่าทำกับฉันอย่างนี้ ฉันรักคุณ ถึงจะไม่มีชาคริยา เราก็สามารถดำรงชีวิตได้ดี ” ปาริดาพูดอย่างตื่นเต้น

“ ดำรงชีวิตอะไร ตอนนี้ผมอยากฆ่าคุณตาย แล้วเอาไปเซ่นไหว้ชาคริยา ” รวิชญ์ยืมฤทธิ์สุราตะโกนร้อง จับแขนปาริดาเดินไปคุกเข่าต่อหน้ารูปของช

บทที่ 26 เสี่ยวเป่าเป็นเด็กที่ไม่มีแม่

“ ฮือ เด็กอนุบาลเขาพูดอย่างนี้กันหมด เด็กที่ไม่มีแม่จะถูกเก็บมาจากถังขยะ คนอื่นเขามีเดดี้มามี๊มารับส่ง มีผมนี่แหละไม่เหมือนใคร ” เด็กชายทำปากจู๋ พูดอย่างไม่สมดุลย์ใจ

คนใช้รู้สึกลำบากใจ คุณชายน้อยเกิดมาก็ถามโน้นถามนี่ไม่เคยจบ หาคำถามต่างๆนาๆมาสอบถามพวกคนใช

บทที่ 27 มามี๊ ผมคือเสี่ยวเป่า

เสี่ยวเป่าหน้าแดงๆ ได้รับบาดเจ็บ

“ ขอโทษเร็วๆ ไม่งั้นจะหาผู้ปกครองเธอมา ” ผู้ปกครองเด็กคนนั้นพูด

“ ผมไม่ขอโทษ เขาด่าผมก่อน พูดว่าผมไม่มีมามี๊ ” เสี่ยวเป่าพูดอย่างโกรธจัด

“ เด็กคนนี้เป็นอะไร ” พูดสองคำก็ไม่ควรตีคนอื่น ปกติลูกฉันน่ารักมาก ทำไมพูดแต่เธอคนเดียว เธอ