บทที่ 23 คนที่เขารักคือชาคริยาเสมอ

วรพลยิ้มอย่างขุ่นเคือง เขาเห็นชาคริยาก้าวออกมาทีละก้าวๆ เดินออกจากขอบเขตความตาย ต้องทุกข์ทรมานขนาดไหน ทั้งหมดนี้เขาเห็นแก่ตาเอง เขาจะปิดบังได้ยังไง เขาทำไม่ได้ที่จะให้รวิชญ์นอนหลับอย่างสงบสุข และไม่สามารถตอบสนองความต้องการของชาคริยาได้ เขาจะให้รวิชญ์ประสบความทุกข์

บทที่24 ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่สามารถรักคุณได้แล้ว

ฝ่าไฟแดงไปหลายจุด รวิชญ์มาถึงโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ เหมือนคนบ้าเห็นคนก็ถามว่าชาคริยาอยู่ไหน จนถึงห้องผ่าตัด รวิชญ์ถึงสงบสติได้ จ้องมองประตูห้องผ่าตัดอย่างไม่มีตัวตน สีหน้าซีด ราวกับว่าอากาศรอบตัวคงนิ่ง เท้าที่ก้าวออกไปรู้สึกจะหนักขึ้นทุกก้าว

เสียง

บทที่ 25 เราตายตามชาคริยาไปเถอะ

ไม่ ไม่เอา ฉันผิดแล้ว ขอร้องอย่าทำกับฉันอย่างนี้ ฉันรักคุณ ถึงจะไม่มีชาคริยา เราก็สามารถดำรงชีวิตได้ดี ” ปาริดาพูดอย่างตื่นเต้น

“ ดำรงชีวิตอะไร ตอนนี้ผมอยากฆ่าคุณตาย แล้วเอาไปเซ่นไหว้ชาคริยา ” รวิชญ์ยืมฤทธิ์สุราตะโกนร้อง จับแขนปาริดาเดินไปคุกเข่าต่อหน้ารูปของช