บทที่ 22 ชาคริยาใกล้ตายแล้ว

ชาคริยาป่วยนอนอยู่โรงพยาบาล แต่ละวันต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการปวดของร่างกายห้าชั่วโมง ยังต้องคิดหาวิธีที่ทำให้ลูกแข็งแรง ดีที่ลูกก็เข้มแข็งมาก ถึงแม้แม่จะเป็นโรคมะเร็ง ลูกอยู่ในท้องก็แข็งแรงดี คิดได้แค่นี้ ชาคริยาก็รู้สึกภูมิใจ ลูกสามารถเติบโตอย่างเข้มแข็ง เธอก็ต้

บทที่ 23 คนที่เขารักคือชาคริยาเสมอ

วรพลยิ้มอย่างขุ่นเคือง เขาเห็นชาคริยาก้าวออกมาทีละก้าวๆ เดินออกจากขอบเขตความตาย ต้องทุกข์ทรมานขนาดไหน ทั้งหมดนี้เขาเห็นแก่ตาเอง เขาจะปิดบังได้ยังไง เขาทำไม่ได้ที่จะให้รวิชญ์นอนหลับอย่างสงบสุข และไม่สามารถตอบสนองความต้องการของชาคริยาได้ เขาจะให้รวิชญ์ประสบความทุกข์

บทที่24 ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่สามารถรักคุณได้แล้ว

ฝ่าไฟแดงไปหลายจุด รวิชญ์มาถึงโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ เหมือนคนบ้าเห็นคนก็ถามว่าชาคริยาอยู่ไหน จนถึงห้องผ่าตัด รวิชญ์ถึงสงบสติได้ จ้องมองประตูห้องผ่าตัดอย่างไม่มีตัวตน สีหน้าซีด ราวกับว่าอากาศรอบตัวคงนิ่ง เท้าที่ก้าวออกไปรู้สึกจะหนักขึ้นทุกก้าว

เสียง