บทที่ 455 ปกติเจ้าก็พูดแบบนี้หรือ

คุณย่าซูมองจวินอวิ๋นหว่าน เห็นนางพยักหน้าเบาๆ จึงยิ้มพูดกับจวินเจี้ยเยา: "ถ้าองค์หญิงไม่รังเกียจฝีมือหยาบๆ ของคนแก่ ข้าก็ยินดีถ่ายทอดความรู้ทั้งหมด"

จวินเจี้ยเยาดีใจจนแทบบ้า รีบลุกขึ้นคำนับทันที: "ขอบคุณย่าซู เจี้ยเยาจะตั้งใจเรียน ไม่ทำให้คำสอนของท่านเสียเปล่า!"

บทที่ 456 คุณตามีเรื่องจะปรึกษาเจ้า

ปกติแล้วเหอเซียงเฉียนเป็นคนพูดมากที่สุดบนโต๊ะอาหาร

แต่วันนี้เขากลับผิดปกติไป

ไม่กล้าเงยหน้าไม่พอ แม้แต่อาหารอร่อยๆ มากมายก็ยังไม่ค่อยมีความสนใจ

ส่วนจวินเจี้ยเยากลับตรงกันข้ามกับเขา เจ้าชมไม่หยุดว่าอาหารในจวนพี่สาวอร่อยมาก

จนไม่ทันระวัง เจ้าก็กินจนอิ่มแปล้

จวินเจ

บทที่ 457 ข้าให้เวลาเจ้าไม่เกินเจ็ดวัน

เรื่องนี้ เหอเซี่ยงเป่ยก็ไม่ได้คัดค้าน

เขารู้จักนิสัยกู้หยวนจื้อดี หากเขาได้เป็นพี่เขยของตน ก็นับเป็นเรื่องดีจริงๆ

หากเป็นเมื่อก่อน เหอเซี่ยงเป่ยคงไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้

แต่สถานะของเหอเยว่เยว่ก็เปลี่ยนไปแล้ว มีคุณตาเป็นซ่างซู มีน้องชายเป็นกั๋วกงผู้พิทักษ์แผ่น