บทที่ 454 จวินเจี้ยเยาขอเป็นศิษย์คุณย่าซู

เห็นจวินอวิ๋นหว่านจะไป จวินเจี้ยเยาก็อาลัยอาวรณ์

แม้จะเจอกันแค่สองครั้ง แต่จวินเจี้ยเยารู้สึกว่าตัวเองถูกชะตากับพี่ใหญ่มาก

แค่ได้คุยกับพี่ใหญ่ธรรมดาๆ นางก็รู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ

รวมถึงรุ่ยน้อยที่ยิ้มแย้มตลอดเวลา จวินเจี้ยเยาก็ชอบมาก

นางดึงแขนเสื้อจวินอวิ๋

บทที่ 455 ปกติเจ้าก็พูดแบบนี้หรือ

คุณย่าซูมองจวินอวิ๋นหว่าน เห็นนางพยักหน้าเบาๆ จึงยิ้มพูดกับจวินเจี้ยเยา: "ถ้าองค์หญิงไม่รังเกียจฝีมือหยาบๆ ของคนแก่ ข้าก็ยินดีถ่ายทอดความรู้ทั้งหมด"

จวินเจี้ยเยาดีใจจนแทบบ้า รีบลุกขึ้นคำนับทันที: "ขอบคุณย่าซู เจี้ยเยาจะตั้งใจเรียน ไม่ทำให้คำสอนของท่านเสียเปล่า!"

บทที่ 456 คุณตามีเรื่องจะปรึกษาเจ้า

ปกติแล้วเหอเซียงเฉียนเป็นคนพูดมากที่สุดบนโต๊ะอาหาร

แต่วันนี้เขากลับผิดปกติไป

ไม่กล้าเงยหน้าไม่พอ แม้แต่อาหารอร่อยๆ มากมายก็ยังไม่ค่อยมีความสนใจ

ส่วนจวินเจี้ยเยากลับตรงกันข้ามกับเขา เจ้าชมไม่หยุดว่าอาหารในจวนพี่สาวอร่อยมาก

จนไม่ทันระวัง เจ้าก็กินจนอิ่มแปล้

จวินเจ