บทที่ 291

เจ้ารู้จักกั๋วหยุนเฉิงคนนี้ดีแค่ไหน?

เหอเซี่ยงเป่ยอธิบายว่า ตอนนี้เสบียงทหารมีเหลือพอให้ทหารกินได้แค่สามวัน หากระหว่างการโจมตีซีฉินเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น และเสบียงไม่สามารถส่งมาถึงได้ทันเวลา ฝ่ายเราอาจตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ

จวินเฮาหรานรับฟังความเห็นของเหอเซี่ยงเป่ย และรอให้เสบี

บทที่ 292

ข้าน้อยมีอุบายหนึ่ง

จวินเฮาหรานอยากปฏิเสธ สมบัติล้ำค่าระดับนี้ แม้เขาจะชอบ แต่ก็รู้สึกว่ามันมีค่าเกินไป ไม่กล้ารับ

แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเหอเซี่ยงเป่ย หากซีฉินบุกโจมตีพวกเขา การที่เขายังอยู่ก็จะช่วยรักษาขวัญกำลังใจทหารได้ หากเขาเป็นอะไรไป ความพยายามที่ผ่านมาก็จะสูญเปล่า

คิดได้เช่นนี้

บทที่ 293

การซุ่มโจมตี

ในที่สุดก็ถึงยามสาม เหอเซี่ยงเป่ยนำทหารสามร้อยนาย แอบออกจากค่ายอย่างเงียบๆ

เมื่อถึงจุดห่างจากเมืองข้าศึกห้าลี้ก็หยุด เหอเซี่ยงเป่ยหยิบกล้องส่องทางไกลกลางคืนขนาดจิ๋วที่ภรรยาให้มาจากอกเสื้อ เริ่มสังเกตสถานการณ์ฝ่ายตรงข้าม

ทุกคนไม่รู้ว่าเหอเซี่ยงเป่ยกำลังทำอะไร แต่พวกเขาเข้