บทที่ 237 สมแล้วที่เป็นลูกชายของข้าหลินจิ้ง

หลี่จื่ออันไม่ได้เข้าไปในเรือน แต่ยืนเหม่อลอยอยู่หน้าประตู

เขาเสียใจ เสียใจที่ใส่ร้ายหลินอวี่เฉินและแย่งชิงตัวตนของเขา

หากไม่ได้ทำเช่นนั้น ตอนนี้เขาคงยังอยู่ในเรือนหลังเล็กนี้ ใช้ชีวิตอย่างไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง

ด้วยนิสัยของหลินอวี่เฉิน ก่อนออกรบเขาต้

บทที่ 238 ลูกข้ามีแรงมากจริงๆ

ประกอบกับการตบบ่าของท่านโหวผิงหยาง หลี่จื่ออันเกือบจะขาอ่อนคุกเข่าลงกับพื้น

เขาเซไปมา เลียนแบบท่าทางของแม่ทัพ ประสานมือคำนับท่านโหว: "ขอบคุณที่ท่านพ่อชม"

"เอาละ ไม่เช้าแล้ว ลูกพ่อรีบออกเดินทางเถอะ อย่าให้รัชทายาทต้องรอนาน" ท่านโหวผิงหยางเร่ง

ต่อมา คนรับใช้ยกอาวุธของ

บทที่ 239 แขนขาไม่ค่อยเชื่อฟัง

หลี่จื่ออันรู้สึกได้ว่า ตอนนี้ฮูหยินโหวกำลังแสดงความรู้สึกจริงๆ

น่าเสียดายที่ทั้งหมดนี้ไม่ได้มีให้เขา แต่มีให้หลินอวี่เฉิน

คิดถึงตรงนี้ หัวใจที่เพิ่งรู้สึกสะเทือนใจก็เย็นชาลงโดยสิ้นเชิง

หลี่จื่ออันไม่มองฮูหยินโหวอีก หันไปที่ม้าศึก

เขาถามคนรับใช้อย่างไม่พอใจ: "ทำไมไม