บทที่ 238 ลูกข้ามีแรงมากจริงๆ

ประกอบกับการตบบ่าของท่านโหวผิงหยาง หลี่จื่ออันเกือบจะขาอ่อนคุกเข่าลงกับพื้น

เขาเซไปมา เลียนแบบท่าทางของแม่ทัพ ประสานมือคำนับท่านโหว: "ขอบคุณที่ท่านพ่อชม"

"เอาละ ไม่เช้าแล้ว ลูกพ่อรีบออกเดินทางเถอะ อย่าให้รัชทายาทต้องรอนาน" ท่านโหวผิงหยางเร่ง

ต่อมา คนรับใช้ยกอาวุธของ

บทที่ 239 แขนขาไม่ค่อยเชื่อฟัง

หลี่จื่ออันรู้สึกได้ว่า ตอนนี้ฮูหยินโหวกำลังแสดงความรู้สึกจริงๆ

น่าเสียดายที่ทั้งหมดนี้ไม่ได้มีให้เขา แต่มีให้หลินอวี่เฉิน

คิดถึงตรงนี้ หัวใจที่เพิ่งรู้สึกสะเทือนใจก็เย็นชาลงโดยสิ้นเชิง

หลี่จื่ออันไม่มองฮูหยินโหวอีก หันไปที่ม้าศึก

เขาถามคนรับใช้อย่างไม่พอใจ: "ทำไมไม

บทที่ 240 เจ้าช่วยข้าดูหน่อย

ตัวตนไพร่สามัญของเขาฝังรากลึกในใจมานาน แม้จะคอยเตือนตัวเองว่าเป็นทายาทจวนโหว แต่บางครั้งก็ยังพลาดได้

เมื่อเจอขุนนางถาม หลี่จื่ออันดูลนลานไปหน่อย

"ฮ่าๆ... ช่วงนี้ร่างกายไม่ค่อยสบายจริงๆ"

กั๋วหยุนเฉิงยิ้มเหมือนจิ้งจอกแก่: "ข้าน้อยรู้ว่าบ้านทายาทหลินมีภรรยางามอนุสวย ก่อน