บทที่ 236 ข้าจะกลับห้องหนังสือ ไม่ไปห้องของใครทั้งนั้น

หลี่จื่ออันรู้สึกหมดอาลัยตายอยากโดยสิ้นเชิง เขาใช้ความสามารถด้านการแสดงของตนหลอกทุกคนในจวนท่านโหว แต่เมื่อต้องไปชายแดน เขาจะทำอย่างไรไม่ให้พิรุธ?

ฮูหยินโหวไม่รู้ว่าลูกชายที่นางเลี้ยงดูมาอย่างดีได้สลับตัวกับคนอื่นไปแล้ว เมื่อเห็นลวี่เหยี่ยนเอ้

บทที่ 237 สมแล้วที่เป็นลูกชายของข้าหลินจิ้ง

หลี่จื่ออันไม่ได้เข้าไปในเรือน แต่ยืนเหม่อลอยอยู่หน้าประตู

เขาเสียใจ เสียใจที่ใส่ร้ายหลินอวี่เฉินและแย่งชิงตัวตนของเขา

หากไม่ได้ทำเช่นนั้น ตอนนี้เขาคงยังอยู่ในเรือนหลังเล็กนี้ ใช้ชีวิตอย่างไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง

ด้วยนิสัยของหลินอวี่เฉิน ก่อนออกรบเขาต้

บทที่ 238 ลูกข้ามีแรงมากจริงๆ

ประกอบกับการตบบ่าของท่านโหวผิงหยาง หลี่จื่ออันเกือบจะขาอ่อนคุกเข่าลงกับพื้น

เขาเซไปมา เลียนแบบท่าทางของแม่ทัพ ประสานมือคำนับท่านโหว: "ขอบคุณที่ท่านพ่อชม"

"เอาละ ไม่เช้าแล้ว ลูกพ่อรีบออกเดินทางเถอะ อย่าให้รัชทายาทต้องรอนาน" ท่านโหวผิงหยางเร่ง

ต่อมา คนรับใช้ยกอาวุธของ