บทที่ 234 รู้สึกราวกับฟ้าถล่ม

หลี่จื่ออันพยักหน้า แต่ในใจระวังตัวอย่างมาก เขารู้ว่าตนต้องไม่ติดต่อกับหว่านรงมากเกินไป มิเช่นนั้นจะเผยพิรุธได้ง่าย

"เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้ายังมีราชการต้องจัดการ" หลี่จื่ออันพูด น้ำเสียงมีแววไม่อาจขัดขืน

ดวงตาของหว่านรงวูบไหวด้วยความผิดหวัง แต่รีบกลับมายิ้มอีกครั้ง:

บทที่ 235 การให้กำเนิดหลานชายถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ

โครม!

หลี่จื่ออันตกใจจนสะดุ้ง ทองเงินอัญมณีในห่อร่วงกระจายลงพื้น

ขณะที่กำลังคิดหาคำอธิบาย ท่านโหวผิงหยางและฮูหยินก็มาถึง

คนรับใช้ถือโคมไฟสองแถวยืนเรียงรายสองข้างอย่างเป็นระเบียบ

แสงโคมสว่างราวกับกลางวัน

"อวี่เฉิน เจ้ากำลังทำอะไร?" ท่านโหวผิงหยา

บทที่ 236 ข้าจะกลับห้องหนังสือ ไม่ไปห้องของใครทั้งนั้น

หลี่จื่ออันรู้สึกหมดอาลัยตายอยากโดยสิ้นเชิง เขาใช้ความสามารถด้านการแสดงของตนหลอกทุกคนในจวนท่านโหว แต่เมื่อต้องไปชายแดน เขาจะทำอย่างไรไม่ให้พิรุธ?

ฮูหยินโหวไม่รู้ว่าลูกชายที่นางเลี้ยงดูมาอย่างดีได้สลับตัวกับคนอื่นไปแล้ว เมื่อเห็นลวี่เหยี่ยนเอ้