บทที่ 209 แม่ลูกปลอดภัย

คนจากเรือนใหญ่มาถึงแต่เช้า รอฟังข่าวอยู่ข้างนอก

เมื่อได้ยินเสียงร้องของทารก ทุกคนต่างตื่นเต้น

เห็นไม่มีใครออกมาบอกข่าวดีสักที คุณย่าเหอก็นั่งไม่ติด

คุณย่าค่อยๆ เปิดประตูห้องคลอด

"หลานสะใภ้คนที่สาม ลูกเป็นอย่างไรบ้าง?"

สวี่ซื่อถึงนึกได้ว่าตนเองดีใจและตื่นเต้นจนลืมไปแจ้ง

บทที่ 210 พี่น้องรู้สึกว่าอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว

ตอนนี้ เด็กน้อยในอ้อมแขนคุณย่าเหอย่นหน้า อ้าปากร้องไห้

คุณย่าเหอปลอบด้วยความสงสาร "เหลนที่รัก อย่าร้องนะ หิวแล้วหรือ?"

บรรดาสตรีที่ดูเด็กอยู่ในห้องต่างคิดเช่นนั้น

สวี่ซื่อรับเด็กมา "ข้าจะพาไปดูอวิ๋นหว่าน ถ้ามีนมก็ให้กินสักหน่อย ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องกลัว

บทที่ 211 ตอนนี้พี่น้องต่างบ่นกันระงม

เติ้งฉางชิงในที่สุดก็หาคนที่จะระบายความในใจได้ โดยไม่สนใจว่าเหอเซี่ยงเป่ยจะโกรธหรือไม่ เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ที่ว่าการอำเภอในช่วงไม่กี่วันนี้ต่อ

"อนุภรรยาของเฉาปิงคนนั้น แต่งตัวโฉบเฉี่ยวทุกวัน ทำท่าเยื้องกรายยั่วยวน ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงดี เธอ...เธอถึง