บทที่ 210 พี่น้องรู้สึกว่าอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว

ตอนนี้ เด็กน้อยในอ้อมแขนคุณย่าเหอย่นหน้า อ้าปากร้องไห้

คุณย่าเหอปลอบด้วยความสงสาร "เหลนที่รัก อย่าร้องนะ หิวแล้วหรือ?"

บรรดาสตรีที่ดูเด็กอยู่ในห้องต่างคิดเช่นนั้น

สวี่ซื่อรับเด็กมา "ข้าจะพาไปดูอวิ๋นหว่าน ถ้ามีนมก็ให้กินสักหน่อย ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องกลัว

บทที่ 211 ตอนนี้พี่น้องต่างบ่นกันระงม

เติ้งฉางชิงในที่สุดก็หาคนที่จะระบายความในใจได้ โดยไม่สนใจว่าเหอเซี่ยงเป่ยจะโกรธหรือไม่ เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ที่ว่าการอำเภอในช่วงไม่กี่วันนี้ต่อ

"อนุภรรยาของเฉาปิงคนนั้น แต่งตัวโฉบเฉี่ยวทุกวัน ทำท่าเยื้องกรายยั่วยวน ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงดี เธอ...เธอถึง

บทที่ 212 ชื่อเล่น "รุ่ย" ฟังดูดี

ซงจิ่นเฉิงไม่ได้ไล่ตามเหอซิ่วซิ่ว แต่ถูกเหอเซี่ยงเป่ยดึงไปคุยด้านข้าง

"น้องเขย ที่ในเมืองเกิดอะไรขึ้น ทำไมซิ่วซิ่วถึงโกรธขนาดนั้น?"

พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองช่วงนี้ ซงจิ่นเฉิงก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน

"เช้านี้ในเมือง บ้านไหนที่มีฐานะหน่อยก็ได้รับแจ้งให้ไปคุยท