บทที่ 150 ย่อมเป็นประโยชน์ต่อราษฎร

กู้หยวนจื้อทนไม่ไหว กินมันเทศขนาดเท่าฝ่ามือหมดหัว

แม้จะติดคอนิดหน่อย แต่อร่อยมาก และให้ความรู้สึกอิ่มมาก

กู้หยวนจื้อตอนนี้รู้สึกตกตะลึงในใจไม่หยุด

ถ้าของนี้ผลผลิตต่อไร่จริงๆ ถึงห้าพันจิน พูดได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของสวรรค์เลย!

"เซี่ยงเป่ย ผลผลิตมันเทศจริงๆ ถึง

บทที่ 151 ขายกระต่าย

ซูอวิ๋นหว่านจำได้ว่า ในฤดูหนาวบรรดาคุณหญิงและคุณนายในครอบครัวใหญ่ๆ ในเมืองหลวงมักจะสวมเสื้อผ้าที่มีขนสัตว์ประดับที่ปกคอและปลายแขน

ขนสัตว์เหล่านี้อาจเป็นขนจิ้งจอกหรือขนมิ้งค์

แต่สำหรับสตรีในครอบครัวที่ไม่ค่อยร่ำรวยหรือมีสถานะไม่สูงนัก ก็จะใช้ขนกระต่ายเป็นเครื่องประดับบนเสื้อผ

บทที่ 152 ตั้งครรภ์

สวี่ซื่อรีบกล่าวขอบคุณซ้ำๆ: "ดีๆ ดีมาก รบกวนหมอมาอีกครั้งตอนนั้นนะ"

ข่าวการตั้งครรภ์ของซูอวิ๋นหว่านสร้างความสนใจและความยินดีอย่างมากในบ้านสกุลเหอ

สวี่ซื่อและคุณย่าซูต่างแสดงความห่วงใยอย่างมาก คอยอยู่เคียงข้างเจ้าแทบจะตลอดเวลา กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แม้การดูแลเอาใจใส่มากเกินไป