บทที่ 149 เจ้าไม่ได้เอาเงินมา สามีเจ้าก็ไม่ได้เอามาด้วยหรือ?

เหอเยว่เยว่เห็นกู้หยวนจื้อถูกหมอดุโดยไม่มีสาเหตุ อยากจะช่วยอธิบายสักหน่อย

ใครจะรู้ว่า ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก กู้หยวนจื้อก็อุ้มนิวๆ ลุกขึ้นแล้ว

"ขอหมอช่วยรักษาเด็กด้วย"

เหอเยว่เยว่...

นางอับอายมาก ตัวเองดูแลลูกไม่ดี ยังต้องให้นายอำเภอพลอ

บทที่ 150 ย่อมเป็นประโยชน์ต่อราษฎร

กู้หยวนจื้อทนไม่ไหว กินมันเทศขนาดเท่าฝ่ามือหมดหัว

แม้จะติดคอนิดหน่อย แต่อร่อยมาก และให้ความรู้สึกอิ่มมาก

กู้หยวนจื้อตอนนี้รู้สึกตกตะลึงในใจไม่หยุด

ถ้าของนี้ผลผลิตต่อไร่จริงๆ ถึงห้าพันจิน พูดได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของสวรรค์เลย!

"เซี่ยงเป่ย ผลผลิตมันเทศจริงๆ ถึง

บทที่ 151 ขายกระต่าย

ซูอวิ๋นหว่านจำได้ว่า ในฤดูหนาวบรรดาคุณหญิงและคุณนายในครอบครัวใหญ่ๆ ในเมืองหลวงมักจะสวมเสื้อผ้าที่มีขนสัตว์ประดับที่ปกคอและปลายแขน

ขนสัตว์เหล่านี้อาจเป็นขนจิ้งจอกหรือขนมิ้งค์

แต่สำหรับสตรีในครอบครัวที่ไม่ค่อยร่ำรวยหรือมีสถานะไม่สูงนัก ก็จะใช้ขนกระต่ายเป็นเครื่องประดับบนเสื้อผ