บทที่ 148 พวกเจ้าที่เป็นพ่อแม่ช่างประมาทเหลือเกิน

บ้านเหอมีสุนัข เพียงแค่มีคนแปลกหน้ามา ก็จะเห่าสองสามเสียง

เช่นนี้ บ้านก็ปลอดภัยขึ้นมาก

พริบตาเดียว ก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยวประจำปี

ชาวบ้านเริ่มยุ่งขึ้น

เพื่อเร่งเก็บเกี่ยว การผลิตเต้าหู้ของบ้านเหอก็ลดลงครึ่งหนึ่ง

พี่น้องลูกพี่ลูกน้องบ้านเหอและพี่น้อ

บทที่ 149 เจ้าไม่ได้เอาเงินมา สามีเจ้าก็ไม่ได้เอามาด้วยหรือ?

เหอเยว่เยว่เห็นกู้หยวนจื้อถูกหมอดุโดยไม่มีสาเหตุ อยากจะช่วยอธิบายสักหน่อย

ใครจะรู้ว่า ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก กู้หยวนจื้อก็อุ้มนิวๆ ลุกขึ้นแล้ว

"ขอหมอช่วยรักษาเด็กด้วย"

เหอเยว่เยว่...

นางอับอายมาก ตัวเองดูแลลูกไม่ดี ยังต้องให้นายอำเภอพลอ

บทที่ 150 ย่อมเป็นประโยชน์ต่อราษฎร

กู้หยวนจื้อทนไม่ไหว กินมันเทศขนาดเท่าฝ่ามือหมดหัว

แม้จะติดคอนิดหน่อย แต่อร่อยมาก และให้ความรู้สึกอิ่มมาก

กู้หยวนจื้อตอนนี้รู้สึกตกตะลึงในใจไม่หยุด

ถ้าของนี้ผลผลิตต่อไร่จริงๆ ถึงห้าพันจิน พูดได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของสวรรค์เลย!

"เซี่ยงเป่ย ผลผลิตมันเทศจริงๆ ถึง