บทที่ 121 เหมือนกับนำหมาป่าเข้าบ้าน

เมื่อเห็นว่าแม่ยายไม่เข้าใจความ หลิวเฟ่ยก็รู้สึกร้อนใจ

เขาจึงพูดตรงๆ: "แม่ยายครับ ตั้งแต่ครั้งที่ไปรับเยว่เยว่กลับมา ข้าก็ลาออกจากงานเดิม ตอนนี้ว่างงานมาสองเดือนกว่าแล้ว รายรับในบ้านไม่พอกับรายจ่าย

ถ้าข้ายังหาเงินไม่ได้ ชีวิตในครอบครัวคงจะลำบากมาก"

สวี่ซื่อเลิก

บทที่ 122 มาดีจากดี

หลิวเฟ่ยไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าการถูกขับไล่กับการหย่าอย่างสันตินั้นเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง

การหย่าอย่างสันติจะสำเร็จได้ต้องเป็นเพราะฝ่ายชายทำผิดก่อน ฝ่ายหญิงมีหลักฐาน นำไปยื่นต่อทางการ แล้วขอหย่าอย่างสันติ

เมื่อทางการตัดสินว่าฝ่ายชายผิด จึงอนุญาตให้ทั้งสองฝ่ายหย่าขาดจากกัน

บทที่ 123 ไม่เกี่ยวอะไรกับซิ่วซิ่วเลย

ซูอวิ๋นหว่านไม่ได้พูดอะไร

เจ้าก็หวังว่าเหอเยว่เยว่จะตื่นจากความจริงใจ

ตอนนี้ชีวิตที่บ้านดีขึ้นทุกวัน ไม่ได้ขาดแคลนที่จะต้องเลี้ยงปากท้องเหอเยว่เยว่เพิ่มอีกคน

ส่วนเรื่องชื่อเสียงอะไรนั้น เหอซิ่วซิ่วที่ยังไม่ได้แต่งงานยังไม่กังวล เจ้าจะต้องกังวลทำไม?

จริงๆ แล้ว