บทที่ 120 ธุรกิจเล็กๆ

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าหลิวเฟ่ยเปลี่ยนไปมา

แต่เขาก็พยายามแก้ตัว: "ไม่มีหรอก สองเดือนกว่านี้ ข้าอยู่บ้านดูแลเยว่เยว่กับลูกตลอด จะปล่อยให้อดได้อย่างไร?"

ขณะที่หลิวเฟ่ยพูด ซูอวิ๋นหว่านแอบสังเกตสีหน้าเขา

สายตาเขาหลบไปมา ชัดเจนว่าเป็นอาการรู้สึกผิด

ดูเหอเยว่เยว่อีกที ร่างกายยังผอมแห

บทที่ 121 เหมือนกับนำหมาป่าเข้าบ้าน

เมื่อเห็นว่าแม่ยายไม่เข้าใจความ หลิวเฟ่ยก็รู้สึกร้อนใจ

เขาจึงพูดตรงๆ: "แม่ยายครับ ตั้งแต่ครั้งที่ไปรับเยว่เยว่กลับมา ข้าก็ลาออกจากงานเดิม ตอนนี้ว่างงานมาสองเดือนกว่าแล้ว รายรับในบ้านไม่พอกับรายจ่าย

ถ้าข้ายังหาเงินไม่ได้ ชีวิตในครอบครัวคงจะลำบากมาก"

สวี่ซื่อเลิก

บทที่ 122 มาดีจากดี

หลิวเฟ่ยไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าการถูกขับไล่กับการหย่าอย่างสันตินั้นเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง

การหย่าอย่างสันติจะสำเร็จได้ต้องเป็นเพราะฝ่ายชายทำผิดก่อน ฝ่ายหญิงมีหลักฐาน นำไปยื่นต่อทางการ แล้วขอหย่าอย่างสันติ

เมื่อทางการตัดสินว่าฝ่ายชายผิด จึงอนุญาตให้ทั้งสองฝ่ายหย่าขาดจากกัน