บทที่ 119 บ้านเราสร้างเรือนใหม่หรือนี่?

โรงงานซีอิ๊วและเต้าหู้อยู่ในบริเวณลานบ้านเจ้าย่าซู

พอดีหลังลานมีที่ว่างผืนหนึ่ง เหอเซี่ยงเป่ยจ่ายเงินไม่กี่ตำลึงให้ผู้ใหญ่บ้านซื้อไว้

ทำให้โรงงานมีพื้นที่ใหญ่กว่าแผนเดิมมาก

เมื่อโรงงานสร้างเสร็จ ร้านเต้าหู้ของสวี่ซื่อย้ายเข้าไปก่อน

ตอนนี้พื้นที่ทำเต้าหู้ไม่

บทที่ 120 ธุรกิจเล็กๆ

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าหลิวเฟ่ยเปลี่ยนไปมา

แต่เขาก็พยายามแก้ตัว: "ไม่มีหรอก สองเดือนกว่านี้ ข้าอยู่บ้านดูแลเยว่เยว่กับลูกตลอด จะปล่อยให้อดได้อย่างไร?"

ขณะที่หลิวเฟ่ยพูด ซูอวิ๋นหว่านแอบสังเกตสีหน้าเขา

สายตาเขาหลบไปมา ชัดเจนว่าเป็นอาการรู้สึกผิด

ดูเหอเยว่เยว่อีกที ร่างกายยังผอมแห

บทที่ 121 เหมือนกับนำหมาป่าเข้าบ้าน

เมื่อเห็นว่าแม่ยายไม่เข้าใจความ หลิวเฟ่ยก็รู้สึกร้อนใจ

เขาจึงพูดตรงๆ: "แม่ยายครับ ตั้งแต่ครั้งที่ไปรับเยว่เยว่กลับมา ข้าก็ลาออกจากงานเดิม ตอนนี้ว่างงานมาสองเดือนกว่าแล้ว รายรับในบ้านไม่พอกับรายจ่าย

ถ้าข้ายังหาเงินไม่ได้ ชีวิตในครอบครัวคงจะลำบากมาก"

สวี่ซื่อเลิก