บทที่2

อาริตา

เดือนพิลาสเข้ามา...ข้างหลังร้านชุลมุนเพราะไหนจะส่วนทำอาหาร ไหนจะส่วนแต่งตัว...ที่แบ่งกั้น...เพราะจะมีการแสดง...ที่จริงลุงหมูอยากจะไปจัดที่บ้าน แต่ก็จะไม่สะดวกเรื่องขนย้ายครัวใหญ่ไปด้วย...เพราะนี่เป็นงานระดับชุมนุมคนมาก ไม่ใช่แค่คนกันเองที่จะไปปาร์ตี้ที่บ้าน หล่อนเจอพ่อแล้ว พ่อเข้ามาตามหาหล่อนพอดี...หล่อนสูงไม่เท่าพ่อเพราะพ่อตัวสูงมาก...หล่อนสูงแค่ไหล่พ่อเท่านั้นเอง พ่อโอบกอดหล่อน

“พร้อมหรือยัง เหนื่อยไหมลูก”

“ไม่เหนื่อยค่ะ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บ...คิวเพลงแอนนี่มาถึงหรือยัง”

หล่อนชอบร้องเพลง...ไม่ถึงขนาดอยากเป็นนักร้องมีเทปเพลงตัวเอง แต่หล่อนก็มีแววทางนี้อยู่พอตัว...หล่อนผลัดเสื้อผ้าชุดแรกออกแล้ว...ชุดสาวอีสาน...แม่เข้ามาพอดี ดาวเรืองพิศมองลูกสาว...แววตาบอกความรักและภูมิใจ

“แอนนี่...เร้ว...ได้เวลาพอดี”

หล่อนออกมาปรากฏตัวบนหน้าเวทีแล้วขึ้นเพลง “น้องนางบ้านนา” พร้อมกับลีลาที่ซ้อมมาก่อนหน้าแล้ว ก็หล่อนดูจากเทปเพลงของอินทิราในชุดน้องนางบ้านนา...หล่อนทำเลียนแบบอินทิราได้ทุกอย่างทีเดียว...และเพลงนี้หล่อนก็เรียกเสียงปรบมือได้เกรียวกราว...ก่อนจะถอยกลับลงมายังมีเพลงคั่นอีกสามเพลงแล้วจะเป็นคิวเพลงอีกเพลงของหล่อน...ถามหาหัวใจ...ผลัดเสื้อผ้า เป็นชุดยาวแบบชุดราตรีงามเรียบแต่เหมือนโป๊เล็กๆ เพราะเป็นสายไส้ไก่พาดโยงข้ามบ่าแต่มีผ้าชีฟองลายดอกไม้บางตัดเป็นเสื้อตัวยาวสวมทับไปอีกชั้น...หล่อนก้าวขึ้นมา เริ่มต้นเพลง ถามหาหัวใจ...เพลงของพรีม...

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

“เพลงของพรีมในชุดนี้ที่ได้รับความสำเร็จมากที่สุดคือ “ถามหาหัวใจ”

เสียงออกจะห้าวเล็กๆ ของหญิงสาวที่แต่งหน้าจัดดูขาวผ่องเหมือนผิวที่เรียกกันว่าไข่ปอกปิดบังสีผิวอันแท้จริง แม้จะเป็นยามกลางวัน...หล่อนขาวและแต่งหน้าจัด...คิ้วเข้มโก่งและตาดำทาสีเปลือกตาด้วยสีโทนเปลือกมังคุดและริมฝีปากก็เช่นเดียวกัน พิมสิริเป็นคนเข้มคมอยู่แล้ว แต่งหน้าสไตล์นี้หล่อนดูเป็นสาวสวยแบบเข้มคมผสมดุ...ยิ่งสวมเฉดเสื้อหนังกางเกงหนังด้วยแล้ว หล่อนไม่น่าจะเป็นนักร้องแนวป๊อปเลย...แต่ไม่มีใครห้ามพิมสิริได้เรื่องการแต่งตัว วันนี้หล่อนจึงออกมาปรากฏโฉมในภาพเช่นนี้...เหมือนร็อกเกอร์สาวเสียมากกว่า...

นั่นเพราะว่าหล่อนอยากร้องเพลงร็อก อยากเป็นร็อกเกอร์สาว...แต่สัตยาทำเพลงแนวป๊อบให้หล่อน

พิมสิริสังกัดค่ายเทปคิตตี้คีย์ บริษัทเทปเล็กๆ ของชายหนุ่มเจ้าของนามสัตยา...เขาเคยทำงานให้กับบริษัทค่ายเพลงยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งก่อนจะลาออกมา...แล้วเปิดบริษัทตัวเองโดยมีมารดาเป็นนายทุน นอกเหนือจากการทำเทปแล้วเขายังทำโฆษณา รับจัดพรีเซ้นท์งานรูปแบบต่างๆ งานไปได้ดีโดยเฉพาะการทำเพลงแบบไม่คาดฝัน สัตยาชวนหล่อนก้าวออกจากบริษัทยักษ์ใหญ่มา เขาให้คำมั่นสัญญาว่า

...เราจะไปด้วยกันนะ พรีม ผมสัญญาว่าจะทำให้พรีมประสบความสำเร็จ...

หล่อนรอบริษัทซอลต้าเรคคอร์ดมานานแล้วแต่ไม่ได้ผล...บริษัทปั้นนักร้องสาวคนอื่นๆ คนแล้วคนเล่า แต่ไม่มีคิวของหล่อนนอกจากให้รอ...สัตยาเป็นคนแต่งเพลงได้ เขามีความสามารถทางด้านดนตรี ที่จริงเขาก็เคยร้องเพลงมาก่อนแต่ดูเหมือนเขาจะออกตัวว่าเขาชอบทำเพลงหรือเป็นคนเบื้องหลังเสียมากกว่า เขาเลยคิดอยากทำเพลงแบบที่เขาชอบ

การทำงานเริ่มขัดแย้ง สัตยาขอลาออกหลังจากเป็นพนักงานประจำกินเงินเดือนแพงเอาการมาถึงสามปี...เขามีความคิดแตกต่างออกไป

เขาไม่อยากทำเพลงเพื่อเอาใจตลาด...เขาคิดว่าผู้ฟังควรจะได้ฟังเพลงอะไรก็ได้...เพลงรักสบายๆ เพลงที่มีบรรยากาศแบบที่เรียกว่าอบอุ่นดีงาม เพลงที่ไม่คำนึงถึงตลาดอย่างเดียว

แต่เมื่อเขาแต่งเพลงสี่เพลงในอัลบั้ม พรีม...พิมพ์ใจ กลับประสบความสำเร็จเกินคาด

เพลง “ถามหาหัวใจ” เพลงเอกของชุดประสบความสำเร็จในชั่วข้ามคืน...ติดอันดับเพลงตามรายการต่างๆ ทั้งช่องวิทยุ ช่องทีวีแบบฟรีทีวีและช่องเคเบิ้ล

เพลงถามหาหัวใจติดอันดับมาแล้วหกเดือนด้วยกันก่อนจะร่วงลงมาบ้างแต่ยังอยู่ในชาร์ตสิบอันดับแรกเสมอมา

อัลบั้มชุดต่อมาของพรีมก็ไม่โด่งดังเท่า...เขาออกชุดที่สองให้พรีม...โดยเปลี่ยนคนแต่งเพลงก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าเดิม

วันนี้เป็นวันเปิดตัวอัลบั้มชุดที่สามของพรีม...โดยเอาเพลง ถามหาหัวใจ มาทำทำนองใหม่...ใส่เข้าไปด้วย..และยังเป็นเพลงสุดฮิต

หล่อนร้องเพลงนี้...ถามหาหัวใจตอนเปิดตัวอัลบั้ม...งานยามบ่ายที่มีเลี้ยงน้ำชาและของว่างรูปแบบง่ายน่ารัก...แต่ตัวหล่อนคือสีสันที่เหมือนแปลกแยกอย่างไรชอบกล

สัตยาติงหล่อนแล้วแต่ไร้ผล...หล่อนกำลังขึ้นเพลงถามหาหัวใจ

ในคืนอันเงียบเหงา...

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ก้าวออกมาหน้าเวทีที่จัดขึ้นมานี้อีกหน เดือนพิลาสก็ได้รับเสียงตบมือเกรียวกราว...หล่อนหยิบเอาเพลง “ถามหาหัวใจ” มาร้อง...เสื้อผ้าสีสันอ่อนหวาน แต่งหน้าพองาม ผมรวบขึ้นแล้วปล่อยลูกผมและบางส่วนรุ่ยเหมือนไม่เจตนา...ส่งหล่อนงามเฉิดฉาย...เข้ากับเพลง...เพลงรักหวานซึ้ง...หล่อนร้องได้ดี...มีคนกล่าวกันเช่นนั้น ดีกว่าเพลงที่ฟังจากในเทป...หญิงสาว ใส่ความรู้สึกลงไปในเพลงด้วย

เพราะหล่อนเองก็ยังถามหาหัวใจ...ถามหาใครสักคนเสมอมา

จะเจอหรือไม่...ไม่อาจจะรู้ได้...

อาจจะเจอ...แต่อีกเท่าไหร่กันเล่า...

รอคอยอยู่...เจ้าชายในฝัน...เฮ้อ...ถอนใจกับตัวเองเบาๆ ร้องเพลงท่อนสุดท้ายนออกไป

“จะรอเธออยู่ตรงนี้

รอคอยคนดีเดินเข้ามาหา

หัวใจน้อยๆ อย่าเพิ่งเอ่ยคำอำลา

รออีกนิดเถิดน่า...ขอรอเธอ”

หมอลำ(ซัมเมอร์)

บทที่3

อาริตา

สัตยายืนอยู่ด้านข้างของมุมนี้ มองทอดตาไปบนเวทีที่ยกพื้นขึ้น พิมสิริอยู่บนนั้น อยู่กับความเป็นพรีมที่รู้จักกันติดปากไปทั่วเมือง เขามีส่วนเสริมสร้างหล่อนมาด้วยการชวนหล่อนออกจากค่ายเทปเก่ามาเปิดบริษัทเทปเล็กๆ แล้วให้พรีมได้ทำเพลงชุดแรกจะเรียกว่าเป็นดวงหรือความสามารถก็ยากจะเดาได้ แต่นั่นทำให้บริษัทเล็กๆ ของเขาสามารถผงาดเด่นขึ้นมาได้ พรีมโด่งดังไปทั่วประเทศและนอกประเทศ มีคิวโชว์ร้องเพลง มีงานเสริมเข้ามาและเขาก็สามารถทำรายได้ให้กับบริษัทได้สูงนอกเหนือจากงานอื่นที่รับอยู่...นักร้องเบอร์หนึ่งของบริษัทประสบความสำเร็จก็มีนักร้องคนอื่นเข้ามารอการปั้น...แต่เขายังรีรออยู่ ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินทุน

แต่เพราะพรีมไม่ยอม

พิมสิริคิดว่ามีหล่อนก็เหลือจะพอ

…จะมีคนอื่นอีกไม่ได้นะคะ คุณ…

เขาไม่อยากขัดใจพรีม...หล่อนขอเขาและหล่อนทำท่าแง่งอน...เขาออกจะเอาใจหล่อน...ไม่เพียงเพราะหล่อนทำรายได้ให้บริษัท

แต่เพราะเขารักหล่อนด้วย

เขาชวนพรีมออกจากที่เก่าเพราะเรื่องของหัวใจ...เขารักพิมสิริ หวังจะส่งเสริมหล่อน...

และความรักก็ดำเนินไปเงียบๆ ไม่เปิดเผยออกนอกหน้า...เขากับหล่อนมีความสัมพันธ์ทางกายกันแล้ว...เว้นแต่ว่ายังไปไม่ถึงการแต่งงาน...แม่เขา...คุณสายทิพย์บอกว่า

...ยะ การแต่งงานเป็นเรื่องยากนะลูก คิดให้ดีก่อนแล้วกัน...

เขาไม่รู้ว่าเธอไม่มั่นใจในตัวพิมสิริเอาเสียเลย เธอมองหญิงสาวคนงามด้วยความหวั่นใจ เพราะมองว่านั่นไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่จะเป็นคู่ชีวิต เป็นเพื่อนแท้ ในความรัก ในความหมายของการแต่งงานได้ดีนัก

แต่เมื่อลูกชายรักก็เหมือนว่าเธอทำใจ

และจริงๆ มันก็อยู่กับตัวพิมสิริด้วย...

แต่งงานหรือ...

หญิงสาวเคยถามตัวเอง...

ไม่เอาด้วยแน่

หล่อนมาจากครอบครัวที่ล้มเหลวอยู่มากทีเดียว พ่อขี้เมา แม่เล่นไพ่...คือความเลวร้ายแต่เยาว์วัย หล่อนแยกตัวออกมาเมื่อแยกได้ กระเสือกกระสนทุกทางที่จะเรียนให้จบปริญญาตรีและเอาดีทางการร้องเพลง...หล่อนเข้าสังกัดค่ายเทปใหญ่แต่ก็ไม่ได้ทำเทป วันที่หล่อนได้รับคำชวนของสัตยาให้ออกมาทำเทปด้วยกันนั้นหล่อนก็เพียงแต่มองเห็นว่าการ “เกาะ” กับเขาย่อมจะดีกว่าเป็นปลาตัวเล็กในบ่อใหญ่ที่เดิม

หล่อนมองสัตยาเหมือนไม้พยุงตัวยามลอยคอในน้ำ...

รักหรือ...พูดไปก็น่าขัน...บอกตัวเองเช่นนั้นเสมอมา...

รัก...

ไม่รัก...

แต่ผูกพันกัน...อยู่ด้วยกัน...

หล่อนพอใจกับชีวิตแบบนั้นมากกว่าการแต่งงาน...หล่อนไม่อยากมีลูก ไม่อยากแต่งงาน...ไม่อยากขาดอิสระ...หล่อนกลัวนัก

พ่อแม่คือตัวอย่างอันเลวร้ายเอาการ

วันนี้หล่อนก็มาแถลงข่าวออกเทปชุดที่สาม...หวังว่าคงจะไปได้ด้วยดี...แม้มันจะไม่ดังเท่ากับเทปชุดแรกก็ตามที

จบการแถลงข่าว หล่อนนั่งรถมากับสัตยา นักข่าวเคยถามถึงความสัมพันธ์อันนี้...แต่หล่อนเองปฏิเสธ ชายหนุ่มเสียอีกที่เฉยๆ ไม่ตอบอะไร เขาให้เกียรติหล่อน

“พรีม...ถ้าเทปชุดนี้ไปได้ เราคิดกันอีกครั้งดีไหม”

“คิดเรื่องอะไรคะ”

“การแต่งงานของเราไง”

พิมสิริเงียบไป ก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ

“รออีกปีได้ไหมคะ คุณยะ...ขอเวลาพรีมอีกปี...นะคะ...คนดี...ได้โปรดเถิด”

นั่นคือความจริงใจอย่างยิ่งของหล่อนแล้ว พิมสิริให้คำตอบตัวเอง หล่อนไม่อยากแต่งงาน...หล่อนไม่พร้อมเอาเสียเลย เพราะภาพของครอบครัวที่ตัวเองมีอยู่มันบิดๆ เบี้ยวๆ...หล่อนมีภาพพ่อขี้เมาไม่รับผิดชอบครอบครัว และไม่สร้างสรรค์อะไรให้ครอบครัวกินดีอยู่ดี ชีวิตขัดสนยากไร้ไปทุกเรื่อง เรียนจบมามีพรสวรรค์ร้องเพลงได้นี่ก็นับว่าบุญคุ้มหัวนักหนา แถมด้วยแม่กับภาพหญิงที่ติดการพนันอย่างไพ่อีกคน...แล้วเมื่อยามไม่มีเงินพ่อกับแม่ก็ทะเลาะกันด่ากัน หล่อนนึกไม่ออกว่าคนสองคนเคยรักกันมาได้อย่างไร

ยังจะน้องๆ...เฮ้อ...ภาพพ่อแม่และลูกๆ ที่มากมาย...คือภาพอันเลวร้าย...พิมสิริไม่ได้คิดฝันแต่งงานเลย

หล่อนมองการแต่งงานเป็นเรื่องพันธนาการและพาหล่อนลงเหว

แม้หล่อนจะรักสัตยา...แต่หล่อนก็ไม่มั่นใจ เขายังไม่ได้เป็นผู้ชายครบสูตรตามที่หล่อนปรารถนา

สัตยาออกมาจากบริษัทใหญ่อย่างซอลต้าเรคคอร์ด โดยไม่ได้รับเงินค่าตอบแทนอะไรเลย...พิมสิริได้รู้ข้อบาดหมางรุนแรงของสัตยากับคมกฤชที่เป็นรองประธานกรรมการรองจากองค์การ คมกฤชกับสัตยาไม่ถูกกันรุนแรงมาก เท่าที่หล่อนได้ยินมาก็คือว่าคมกฤชชังสัตยาเพราะริษยาส่วนตัว ทั้งเรื่องหน้าตา เรื่องวัยที่อ่อนกว่าและเรื่องความสามารถเมื่อผลประโยชน์ ไม่สามารถไปทางเดียวกันได้สัตยาก็ถอนตัวออกมาตั้งบริษัทของเขาเอง

คิตตี้คีย์ยังเล็กมาก หากเทียบกับซอลต้าเรคคอร์ด

กระนั้นเทปชุดแรกที่สัตยาทำให้หล่อนก็ทำให้คิตตี้คีย์พอไปรอดทั้งชื่อเสียงและเงินทอง

แต่พิมสิริรู้ว่าสัตยายังมีมารดา มีคุณสายทิพย์นั่นแหละนายทุนตัวจริงของเขา

และเธอไม่ชอบหล่อนด้วย พอๆ กับหล่อนไม่ชอบเธอ...ท่าทีของเธอเหมือนแม่ผัวตัวร้ายครบสูตร เห็นการมองของเธอ เห็นแววตาของเธอแล้ว พิมสิรินึกหนาวไม่อยากปะทะด้วย

ทั้งหมดนี้มารวมประกอบกันทำให้หล่อนไม่อยากแต่งงาน

หล่อนปฏิเสธสัตยาไปแล้ว เขาทำท่าผิดหวังด้วยการถอนใจเฮือกหนึ่งออกมา

“ไม่ต้องคิดมากนะคะ คุณยะ”

“ผมพร้อมจะแต่งแล้วนะ พรีม ไม่อยากอยู่แบบนี้ มันเหมือนผมเอาเปรียบพรีม เพราะเรา...”

หล่อนมาจับมือเขาบีบกระชับแน่นเสียก่อน “ไม่เป็นไรค่ะ พรีมเต็มใจ ก็เรารักกัน”

หล่อนพูดได้ไพเราะน่าฟังเสมอ เป็นคำพูดที่หล่อนเองก็แทบจะอาเจียนเพราะคลื่นไส้ตัวเอง

“อีกอย่างแม่คุณยะด้วยนะคะ”

หมอลำ(ซัมเมอร์)