บทที่ 49 ไร้วิญญาณ

กันยาที่หมดหวังไม่รู้สึกอะไรเลย คลุมผ้าที่นักดับเพลิงให้แล้วเดินไปไหนไม่รู้ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย

ผ้าคลุมหล่นจากตัวเมื่อไหร่กันยาก็ไม่รู้ตัว เธอเหมือนร่างที่ไม่มีวิญญาณและเดินตรงไปในหมู่คนเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเดินไปไหน!

เห็นกันยาเป็นแบบนี้ขวัญไม่รู้สึกสะใจเลย

ในวิน

บทที่ 50 ช่วย

ก่อนที่ขวัญจะไปเธอก็มองไปทางทางหยางรอบนึง

จากเดิมสองคนที่ไม่มีการติดต่อกันเลยแต่ตอนนี้ขวัญมาพูดกับหยาง

“นายก็น่าจะเห็นแล้ว ฉันคิดว่าตอนนี้ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่จะทำให้ทั้งสองจากกันได้อีกแล้ว ถึงแม้ความตายก็ทำไม่ได้ถ้าพวกเราทั้งสองรักพวกเขาจริง การปล่อยมืออาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด

บทที่ 51 เขาดีขึ้นแล้ว

แต่เขาพูดแต่อย่างเดียวนั่นก็คือชื่อของกันยา

หลังจากนั้นสองสัปดาห์สาครได้ย้ายไปที่ห้องธรรมดาแล้ว

หลังจากนั้นหนึ่งเดือนอาการของเขาดีขึ้นมากแต่แผลตามร่างกายของเขาทำให้เขาต้องพักอยู่ในโรงพยาบาลอีกช่วงเวลาหนึ่ง

ในเช้าวันนี้สาครลืมตาแต่ไม่เจอกันยาอย่างเช่นเคย

เขาใจร้อ