บทที่ 25 ห้าปีต่อมา

สาครก็ยิ้มแล้วให้มันผ่านไป

ในระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมานี้ ผู้หญิงที่ล้อมรอบเขามากจนนับไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยจะมองใครคนหนึ่งอย่างจริงใจ ทั้งใจทุ่มไปกับงาน

“ผมอยากเดินที่นี่คนเดียว มีอะไรจะโทรหาเธอสองคน”

จู่ๆสาครก็พูดขึ้นมา แล้วสั่งให้คนข้างๆออกไป

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้

บทที่ 26 เป็นคุณจริงๆด้วย

“ทำไมต้องมองฉันแบบนั้นด้วย?ฉันเพียงแค่เก็บขึ้นมา เป็นของคุณก็คืนให้คุณค่ะ”

หญิงสาวเห็นชายหนุ่มเหม่อลอยเลยอดขำไม่ได้

“กันยา กันยา เป็นคุณจริงๆด้วย”

หญิงสาวตกใจขึ้นมาทันที“คุณปล่อยมือค่ะ ปล่อยฉัน หยาง หยาง...”

“หยางก็อยู่ที่นี่เหรอ งั้นคุณก็คือกันยา ผมรู้ว่าคุณ

บทที่ 27 เธอเป็นใครกันแน่

รอยยิ้มของสาครเข้มลง ทีนี้รอบๆก็มีคนไม่น้อยที่เข้ามามุม

แต่ก็เป็นผู้คนที่อยากรู้อยากเห็นแค่นั้น

“หยาง...”สาครชี้หน้าเขาไว้ สายตาเย็นเฉียบ

“บอกผมมาเขาเป็นใครกันแน่?อย่าบอกว่าเป็นเพียงผู้หญิงที่คล้ายกันยาไม่ต่างคนหนึ่ง”

หยางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองการต์ที่กำลั