บทที่ 167 คิดจะกอดไปถึงเมื่อไร

ไป๋เสว่เอ๋อร์เกือบจะตกใจจนส่งเสียงร้องออกมา ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ก็รีบกลั้นลมหายใจเอาไว้ทันที ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ด้านนอกดังสะท้อนเสียงฝีเท้าขึ้นมาอีกระลอกหนึ่ง จากใกล้ไปจนถึงไกล สุดท้ายก็ห่างออกไปอย่างช้าๆอีกครั้ง

ในขณะ

บทที่ 168 จะตรวจสอบก็ตรวจสอบให้ถึงที่สุด

เผยลี่เชินยืนอยู่ที่หน้าประตู มองดูพวกเธอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ลมหายใจที่น่ากลัวแผ่กระจายออกมาในความว่างเปล่า

เขากวาดตามองไปยังเศษแก้วและคราบน้ำที่อยู่บนพื้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทะเลาะโวยวายอะไรกัน?”

สวี่เยว่หรูเห็นเผยลี่เชินเข้

บทที่ 169 อยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณ

ตอนกลางคืนสามทุ่มกว่า ณ บาร์โยวหลัน

เดิมทีไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นเผยลี่เชินอารมณ์ไม่ดี ตกลงเอาไว้แล้วว่าจะดื่มเป็นเพื่อนเขาสองแก้ว แต่เท้าหน้าของพวกเขาเพิ่งจะเหยียบที่บาร์ ไม่ช้ากู้หลี่เหลียงก็เข้ามาแล้ว

กู้หลี่เหลียงเดินมาอย่างสบายๆ ตบไปที่ไหล่ของเผยลี่