บทที่ 166 จับตาดูเผยลี่เชินเอาไว้

เห็นเขาให้ความร่วมมือ ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอส่งยิ้มให้กับผู้หญิงสองคนนั่นเล็กน้อย แล้วก้มหน้าดูกำไลที่อยู่ในมือต่อไป

สีและความมันเงาที่อ่อนโยนและชุ่มชื้น ยังมองยังไงก็ดูเหมือนหยกธรรมชาติที่ราคาไม่น้อยจริงๆ แต่กลับซ่อนร่องรอยที่คนปกติไ

บทที่ 167 คิดจะกอดไปถึงเมื่อไร

ไป๋เสว่เอ๋อร์เกือบจะตกใจจนส่งเสียงร้องออกมา ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ก็รีบกลั้นลมหายใจเอาไว้ทันที ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ด้านนอกดังสะท้อนเสียงฝีเท้าขึ้นมาอีกระลอกหนึ่ง จากใกล้ไปจนถึงไกล สุดท้ายก็ห่างออกไปอย่างช้าๆอีกครั้ง

ในขณะ

บทที่ 168 จะตรวจสอบก็ตรวจสอบให้ถึงที่สุด

เผยลี่เชินยืนอยู่ที่หน้าประตู มองดูพวกเธอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ลมหายใจที่น่ากลัวแผ่กระจายออกมาในความว่างเปล่า

เขากวาดตามองไปยังเศษแก้วและคราบน้ำที่อยู่บนพื้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทะเลาะโวยวายอะไรกัน?”

สวี่เยว่หรูเห็นเผยลี่เชินเข้