บทที่ 7 ฉันต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไป

ทางเหยาเข้ามาในห้องนอนด้วยชุดธรรมดา เธอมองไป ที่ซูชิงชิงผู้อ่อนแอบนเตียง มีหลายความรู้สึกในหัวใจ

“คุณพี่…”ซูชิงชิงพยายามที่จะลุกขึ้นจากเตียงอย่าง ทุลักทุเลเพื่อจะทำความเคารพเธอ

ทางเหยารีบหยุดไว้อย่างรวดเร็ว: “หยานเส้าคุนไม่อยู่ เธอก็ไม่จําเป็นต้องมาเสแสร้ง”

ทางเหยา

บทที่ 8ไม่สามารถรักได้อีกต่อไป

เธอตะโกน มือหยิบแก้วน้ำที่อยู่ข้างๆเขวี้ยงไปที่ศีรษะ ของทางเหยา

ทางเหยายังอยู่ในสภาพที่สั่นเทา ไม่ได้หลบหลีกเลย

แก้วน้ำนั้นถูกโยนไปที่หน้าผากของเธอ มีรอยเลือด เปื้อนอยู่ แล้วก็ตกแตกลงพื้น

“ฉันก็รู้ว่าเธอไม่ใจดีถึงขนาดต้องส่งกุญแจล็อกชีวิตให้ ลูกของฉัน ที่แท้รอให้ทารกนอ