บทที่ 3

เขาไม่ได้เป็นของเธอแค่คนเดียวแล้ว

เจ็ดวันต่อมา

โคมไฟสีแดงถูกประดับแขวนอยู่ทั่วทั้งจวนแม่ทัพเหนือ เป็นงานฉลองโดยเฉพาะมีฉากหลังเป็นหิมะ

“เรือนเหม่ยของฉัน โคมไฟสักดวงก็ไม่อนุญาตให้ แขวน!”

ทางเหยาสั่งให้คนรับใช้ทุกคนนำโคมไฟและผ้าซาติน ออกไปจากบ้านของเธอให้หมด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโกรธ

มีการร้อ

บทที่ 4

บทที่4

บทที่ 4

จะให้ผมแตะต้องไหม

ทางเหยาถอนหายใจอย่างหนัก ความเจ็บปวดตรงอก ทำให้เธอหายใจไม่ออก ทำให้ไม่ทันที่จะปฏิเสธหยานเส้าคน

เธอส่ายหัว ต่อต้านอย่างเงียบๆ

“ไม่ได้แตะต้องคุณแค่ไม่กี่วัน เรียนรู้ทักษะการหลีก เลี่ยงแล้ว!”

ทางเหยาหยุดตัวสั่นไม่ได้ ร่างกายขึ้นลง เจ็บปวดทุกซอกมุม

หยานเส้าคุนก็รู้สึกไม่สบายใ