บทที่ 29

ปล่อยฉันนะ

อรอุมาเหมือนโดนฟ้าผ่าครึ่งซิก หยุดชะงัก ก้าวขาไม่ออก

อรอุมาเหรอ

เสียงที่เรียกร้องชื่อเธอ ทำไมถึงเหมือนเสียงของกาจมากขนาดนี้ แล้วมือที่จับแขนเธอไว้นี้ ไออุ่นจากฝ่ามือทำไมคุ้นเคยขนาดนี้

อรอุมาดวงตาแดงก่ำ เรื่องราวในอดีตค่อยๆผุดขึ้นมาต่อหน้าเธอ เขาเคย

บทที่ 30

พวกเรามีความสุขมาก

อรอุมาเสร็จจากงานเลี้ยงแล้วกลับบ้าน แต่เธอรู้สึกเหมือนมีคนคอยเดินตามเธออยู่ตลอดเวลา แต่พอหันหลังกลับไปมอง ก็ไม่เห็นใครเลย

เพราะบ้านห่างจากที่นี่ระยะทางเดินแค่สิบนาที อรอุมาตั้งใจเดินกลับไปเอง

แต่ ณ เวลานี้ ภาพที่เคยฉายในทีวีที่เวลาดึกดื่นค่ำคืนหญิงสาวเดินคนเดียว

บทที่ 31

ใจ ทำไมถึงได้เจ็บขึ้นมาอีก

เรามีความสุขมาก.....

กาจได้ยินคำพูดห้าคำนี้ ที่หัวใจ เจ็บเหมือนมีคนเอามีดมากรีด

สามปีแล้ว เขาเสียเธอไปแล้วสามปี แต่ว่าเธอ ไปอยู่ในอ้อมกอดของวุฒิอย่างง่ายดายแล้วเหรอ?

“อรอุมา ตอนนี้เธอคบกับวุฒิแล้วจริงๆเหรอ?” กาจถามอรอุมาด้วยความเจ็บปวด

อรอุมากำหมัดไว