บทที่ 93

บทที่93ชุดนอน

พอเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนไปเช่นนี้ หลินเมิ่งก็รีบส่ายหน้า “ไม่ ไม่มีค่ะ แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไร?!” หรงหลิงเลิกคิ้ว เอามือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ หรี่ตามองเธอจากสูงลงมาต่ำ ด้วยแววตาเคร่งขรึม

เธอพึมพำออกมาเสียงเบาๆ รู้สึกเขินขึ้นมา “แต่ว่าของพวกนั้นไม่ใช่ของฉันนี

บทที่ 94

บทที่94มิตรภาพ

เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมา สายตาที่เขาจ้องมองอยู่นั้นทำให้ใจเธอเต้นแรงขึ้นมา แต่ก็ยังคงกัดริมฝีปาก แล้วเดินเข้าไปเงียบๆ ตอนที่ใกล้จะถึงข้างเตียง เขาก็ยังคงอดทน ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น มองเธออยู่ไม่วางตา นอกเสียแต่แววตาที่ดูรุ่มร้อนขึ้นมานั่นแล้ว ก็ไม่ได้มีการกระทำย่างอื่น ทั

บทที่ 95

บทที่95คู่รัก

ครั้งนี้หรงหลิงเองก็กลับถ่อมตนมาก รถที่ใช้ขับออกไปก็ไม่ใช่ปอร์เช่คันที่โดดเด่นพราวตา แต่กลับเปลี่ยนไปใช้ออดี้คันที่ค่อนข้างธรรมดา ที่ๆ พาเธอไป ก็ไม่ใช่ภัตตาคารระดับสี่ดาวห้าดาวอะไร เพราะต้องรู้ว่าของอร่อยนั้นต้องตามหาเอาเอง อีกทั้ง ธรรมดาแล้วร้านอาหารอร่อยๆ ก็ไม่ได้เปิ