บทที่92คืนดี

บรรยากาศในห้องดูตึงเครียดจนน่าขนลุก เสียงอันเร่าร้อนนั้นแน่นอนว่าดังมาจากลำโพง

หรงหลิงเม้มปาก ทำหน้าเย็นชา ในที่สุดเขาก็เข้ามาใกล้ แล้วนั่งลงบนโซฟา หลินเมิ่งที่พันตัวเป็นมัมมี่อยู่บนโซฟาอดไม่ได้ที่จะหดตัวลง แต่เธอจะหดลงแล้วจะหดไปไหนได้ ทำยังไงก็ไม่อาจทำให้ตัวเองหายตัวไปได้

บทที่93ชุดนอน

พอเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนไปเช่นนี้ หลินเมิ่งก็รีบส่ายหน้า “ไม่ ไม่มีค่ะ แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไร?!” หรงหลิงเลิกคิ้ว เอามือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ หรี่ตามองเธอจากสูงลงมาต่ำ ด้วยแววตาเคร่งขรึม

เธอพึมพำออกมาเสียงเบาๆ รู้สึกเขินขึ้นมา “แต่ว่าของพวกนั้นไม่ใช่ของฉันนี่นา หากว่า

บทที่94มิตรภาพ

เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมา สายตาที่เขาจ้องมองอยู่นั้นทำให้ใจเธอเต้นแรงขึ้นมา แต่ก็ยังคงกัดริมฝีปาก แล้วเดินเข้าไปเงียบๆ ตอนที่ใกล้จะถึงข้างเตียง เขาก็ยังคงอดทน ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น มองเธออยู่ไม่วางตา นอกเสียแต่แววตาที่ดูรุ่มร้อนขึ้นมานั่นแล้ว ก็ไม่ได้มีการกระทำย่างอื่น ทั้งยังไม่ได