บทที่83ฉันชอบเธอแบบนี้ต่างหาก

เขาไม่มา ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นคนไปเอง!

หลินเมิ่งใช้เวลาตอนพักเที่ยงไปหาเจียงโพ่ล่าง มีบางเรื่องเธอคิดว่าถ้าช้าไปอีก ยิ่งช้าก็จะยิ่งสร้างความกดดันให้ตัวเอง เขาไม่อยู่ในห้องจริงๆ เธอก็เลยไปที่ตึกเรียนศิลปะพลศึกษา เพราะที่ตึกเรียนศิลปะพลศึกษานั้นไม่ค่อยเปิดให

บทที่84แผนวีรบุรุษช่วยสาวงาม

หลินเมิ่งลูบหน้าด้วยความไม่เข้าใจ หลังจากนั้นในที่สุดก็เห็นหรงหลิงเดินออกมาจากในตึก เหอหย่านั่นหันไปยิ้มแย้ม รอยยิ้มนั้นสดใสนัก ฟันขาวสะท้อนแสงเข้ามาในตาของหลินเมิ่งทั้งหมด เหอหย่าเหมือนจะพูดอะไรออกมา แล้ววิ่งเข้าหาหรงหลิงด้วยความดีใจใช้ทั้งมือทั้งเท้าก่ายกอดหรงหล

บทที่85โกรธ

ลังเลแล้วลังเลอีก หลินเมิ่งก็กัดฟัน นิ้วมือนุ่มๆ นั้นก็ขยับกดโทรออก มองเห็นหน้าจอที่กระพริบแสดงออกให้รู้ว่ากำลังต่อสายอยู่ หลินเมิ่งจับมือถือด้วยความกลัวขึ้นมา แล้วแนบเข้าหูของตัวเองทันที หัวใจ ทันใดก็เต้นแรงขึ้นมา แน่นอนว่ามันคือความกระวนกระวายใจ ขณะเดียวกันในสมองก็พยายามจินตนากา