บทที่82 สั่งห้าม

กินข้าวเสร็จ หรงหลิงก็ลากหลินเมิ่งเข้าไปในห้องหนังสือ ที่แห่งนี้ ปกติแล้วหลินเมิ่งไม่กล้าเข้าไป เพราะมักจะรู้สึกว่าที่นี่ฟังดูแล้วเป็นที่เข้มงวดมาก เกี่ยวข้องกับเรื่องส่วนตัวของเขามากมาย เธอเข้าไปก็ไม่ค่อยจะดี ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะทำการบ้านอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นในห้องรับแขก หรงห

บทที่83ฉันชอบเธอแบบนี้ต่างหาก

เขาไม่มา ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นคนไปเอง!

หลินเมิ่งใช้เวลาตอนพักเที่ยงไปหาเจียงโพ่ล่าง มีบางเรื่องเธอคิดว่าถ้าช้าไปอีก ยิ่งช้าก็จะยิ่งสร้างความกดดันให้ตัวเอง เขาไม่อยู่ในห้องจริงๆ เธอก็เลยไปที่ตึกเรียนศิลปะพลศึกษา เพราะที่ตึกเรียนศิลปะพลศึกษานั้นไม่ค่อยเปิดให

บทที่84แผนวีรบุรุษช่วยสาวงาม

หลินเมิ่งลูบหน้าด้วยความไม่เข้าใจ หลังจากนั้นในที่สุดก็เห็นหรงหลิงเดินออกมาจากในตึก เหอหย่านั่นหันไปยิ้มแย้ม รอยยิ้มนั้นสดใสนัก ฟันขาวสะท้อนแสงเข้ามาในตาของหลินเมิ่งทั้งหมด เหอหย่าเหมือนจะพูดอะไรออกมา แล้ววิ่งเข้าหาหรงหลิงด้วยความดีใจใช้ทั้งมือทั้งเท้าก่ายกอดหรงหล