บทที่69 กู่เจี้ยนซี

เธอเดินเหมือนกับเป็นศพเดินได้ เดินผ่านถนนเส้นแล้วเส้นเล่าจนเหนื่อย จึงหาที่นั่งพักกายครู่หนึ่ง นั่งพักจนพอแล้ว ก็ลุกขึ้นยกเท้าทั้งสองออกก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ บนถนนที่ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา ดูคึกคักยิ่งนัก แต่เหมือนเธอจะเดินอยู่ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ รอบๆ นั้นมีแต่ความร

บทที่ 70 ฉันเป็นผู้ชายของเธอ!

ภายในใจกู่เจี้ยนซีเหมือนมีไฟโกรธเผาไหม้ แต่ด้วยความสามารถด้านสรีระทำให้เขารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้านั้นไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถหาเรื่องได้ตามอำเภอใจ

“นายบอกว่านายเป็นผู้ชายของเขา มีหลักฐานอะไร”

หรงหลิงหรี่ตา ความเย็นชาที่อยู่ในแววตานั้นยิ่งรุ

บทที่71 ผู้หญิงของเขา

เมื่อกลับมาถึงโรงแรมอวี้จิ่นแล้ว เขาก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง แบงก์ที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นนั้นทำให้หรงหลิงค่อยๆ หรี่ตาลงมอง แล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมอกเขาคนนี้จะเอาเงินและจากไปแล้วซะอีก ดังนั้นเขาถึงได้พบเธอในสถานที่อย่างผับบาร์ แต่