บทที่42-ปล่อยเธอไป

ในมือหลินเมิ่งกอดลิลลี่ป่าอยู่ ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของผู้ชายคนนี้ได้ อีกทั้งไม่ต้องพูด จริงๆ แล้วผู้ชายคนนี้ฝีมือยอดเยี่ยมนัก ปกติแล้วผู้ชายตัวโตๆ สี่ห้าคนเข้ามารุมพร้อมกันก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ แล้วคนตัวเล็กๆอย่างเธอเช่นนี้ จะไปผลักเขาออกได้อย่างไร เธอจึงถูกเขาจูบอย่างไม

บทที่43-เพียงแค่เริ่มต้น

หลินเมิ่งคิดว่าเรื่องครั้งนี้จบลงแล้วต่อไปชีวิตของเธอก็ควรจะกลับไปตามเส้นทางเดิมนั่นคือการการเรียนหนังสือด้วยความเงียบสงบแต่ว่าเธอกลับไม่รู้ว่านี่ก็เพียงการเริ่มต้นเท่านั้น!

“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ?”

ความใกล้ชิดมากเกินไปจนผิดปกติของคุณนายหลิน ทำให้หลินเมิ่งอึ

บทที่44-ตาลปัตร

เด็กผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่เล็กมาก็ถูกเขาทั้งตีทั้งเตะมาไม่น้อย ใครจะนึกเล่าว่าโตขึ้นมาแล้วจะเปลี่ยนไปสวยราวกับดอกบัวที่เบ่งบาน รูปร่างนั้นที่ยิ่งโตก็ยิ่งน่าหลงใหล ตามองเห็นยิ่งโตก็ยิ่งมีเสน่ห์ของความเป็นหญิง เขาเห็น ก็ล้วนแต่ทำใจตีไม่ลง

อีกทั้ง น้องสาวต่างแม่คนนี้ ถึงแม้ว่