บทที่40-เหมือนถูกเฉือนใจ

บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยชั้นเมฆ ดวงตะวันดิ้นรนที่จะโผล่พ้นออกมาจากเมฆที่บดบังอยู่ พยายามเผยแสงออกมาท่ามกลางกลุ่มก้อนเมฆนั้น แสงวูบวาบส่องกระทบลงบนตัวเธอ ประหนึ่งแสงสว่างกับความมืดมิดกำลังต่อกรกัน เธอยอมรับการชำระล้างของดวงอาทิตย์ รู้สึกว่าอาทิตย์ที่ผ่านไปนี้ช่างเหมือนกับคว

บทที่41-ในรถนอกรถ

ท่ามกลางความเงียบรถก็เลี้ยวโค้งแล้วโค้งเล่า จนในที่สุดรถก็หยุดลงริมเขื่อนแม่น้ำ และในตอนนี้ฝนก็ตกลงมาตั้งนานแล้ว เสียงฝนตกเปาะแปะตกลงมากระทบนอกหน้าต่างกระเซ็นขึ้นมาเป็นวง

คนขับแท็กซี่ก็คือเซียวอี้มองดูหลินเมิ่งที่กำลังน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด จู่ๆ ในใจก็มีความรู้สึกเจ็บปว

บทที่42-ปล่อยเธอไป

ในมือหลินเมิ่งกอดลิลลี่ป่าอยู่ ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของผู้ชายคนนี้ได้ อีกทั้งไม่ต้องพูด จริงๆ แล้วผู้ชายคนนี้ฝีมือยอดเยี่ยมนัก ปกติแล้วผู้ชายตัวโตๆ สี่ห้าคนเข้ามารุมพร้อมกันก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ แล้วคนตัวเล็กๆอย่างเธอเช่นนี้ จะไปผลักเขาออกได้อย่างไร เธอจึงถูกเขาจูบอย่างไม