บทที่3-ไร้ทางหนี

พ่อบอกกับเธอว่า “เมิ่งเมิ่ง พ่อเลี้ยงแกมาหลายปีขนาดนี้ ไม่ง่ายเลยที่จะสรรหาสิ่งดีๆ มาให้แก ตอนนี้พ่อต้องการความช่วยเหลือจากแก แกจะตอบแทนพ่อได้ไหม......”

หลินป้าว พ่อของหลินเมิ่งเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่พอจะมีหน้ามีตาอยู่บ้าง มีบริษัทก่อสร้างเป็นของตัวเองอย่างพอที่จะเลี้ยงตัวไปได้ และมีชื่อเสียงในเมือง J อยู่บ้าง ที่รัฐบาลเปิดทางให้ย่าตงกรุ๊ปเข้ามาลงทุนในครั้งนี้ ก็เพื่อต้องการหาพื้นที่ที่จะก่อสร้างสิ่งที่ทำให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจ หลินป้าวเองก็ไม่ต้องการอะไรมาก เขาเพียงแค่ต้องการอาศัยโอกาสนี้ยืดชีวิตของตัวเองออกไปอีกหน่อย ในขณะเดียวกันก็ต้องการทำให้บริษัทของตัวเองโด่งดังมากขึ้น เพื่อที่หลังจากนี้จะได้ยกระดับธุรกิจของตัวเองขึ้นไปอีกระดับ

หลินป้าวรู้ดีว่า ย่าตงกรุ๊ปเป็นบริษัทใหญ่ที่มีชื่อเสียงติดอันดับหนึ่งในห้าสิบมาอย่างยาวนาน เขาคงไม่เห็นบริษัทเล็กๆ เช่นนี้อยู่ในสายตาแน่ เช่นนั้นเขาก็มีเพียงแต่ต้องคิดหาวิธีอื่นแล้ว เขาได้ยินมาว่า CEO หนุ่มของตงย่ากรุ๊ปที่มาในครั้งนี้เป็นคนที่มีอำนาจรับผิดชอบในเรื่องการลงทุนที่เมือง J ถ้าหากเขาสามารถจัดการ CEO คนนี้ได้อยู่หมัด เขาก็จะมีชีวิตรอดต่อไปได้แล้ว

หรงหลินมีทั้งอำนาจมีทั้งเงิน เขาไม่มีอะไรที่ขาดเลยแม้แต่น้อย หากเขาต้องการอะไรไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากก็จะมีคนรีบร้อนจัดหาสิ่งเหล่านั้นมาให้เขาเพื่อที่จะต้องการเอาอกเอาใจแล้ว หลินป้าวที่ไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น ดังนั้นเขาถึงได้ตั้งใจส่งลูกสาวของตัวเองไปแทน ลูกสาวของเขาคนนี้อย่างน้อยก็เป็นสาวสวยที่หลินป้าวเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ทะนุถนอมมาเป็นพิเศษ ไม่มีทางที่เธอจะไปข้องเกี่ยวกับเรื่องชู้สาวอะไรพรรค์นั้นได้ ลูกสาวของเขาคนนี้เป็นสิ่งที่เขาเก็บไว้เพื่อจะนำมาใช้ในยามลำบาก และวันนี้ก็ถึงแวลาที่จะใช้เธอแล้ว

ในปีนั้น แม่ของเธอได้หนีไปกับหัวหน้าคนงาน แล้วได้ทิ้งลูกสาวเอาไว้ให้เขา เพราะเหตุนี้ภรรยาหลวงของเขาถึงได้โวยวายอยู่เกือบหนึ่งเดือนเต็ม แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยังเก็บลูกสาวคนนี้เอาไว้ อีกทั้งยังให้เธออยู่ในบ้านต่อ ตอนนั้นเขาจินตนาการได้เลยว่าลูกสาวคนนี้ของเขาต้องงดงามเหมือนกับแม่ของเธอแน่ แต่สิ่งที่เหนือไปจากความคาดหมายของเขาก็คือเธอเติบโตขึ้นมาสวยกว่าแม่ของเธอเสียอีก งดงามเสียจนน่าตกใจ ถ้าหากว่าเขาไม่เข้มงวดกับเธอมาโดยตลอดเกรงว่าเธอคงจะหอบผ้าหนีตามไอ้ผู้ชายสารเลวหน้าไหนก็ไม่รู้ไปแล้ว!

เพราะว่าหลินเมิ่งเป็นลูกแท้ๆ ของเขา ดังนั้นหลินป้าวก็จึงรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ต้องผลักเธอลงไปในนรก แต่หากอยากจะประสบความสำเร็จก็ต้องใจเหี้ยม หลินป้าวเองก็ไม่ได้ขาดลูกสาว การใช้ลูกสาวคนสวยของตัวเองแลกกับธุรกิจชิ้นใหญ่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่คุ้มค่าแล้ว! เมื่อเห็นหลินเมิ่งเติบโตขึ้นอย่างสวยงามทุกวันๆ หลินป้าวก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว รู้อย่างนี้ตอนวัยรุ่นเขาน่าจะเลี้ยงดูผู้หญิงให้มากกว่านี้ หลังจากนี้พวกเธอจะได้มอบลูกสาวให้กับเขามากหน่อย

เรื่องไร้สาระไม่ได้มีเพียงแค่นั้น ดูอย่างเรื่องในวันนี้ก็ได้ ก่อนที่หลินเมิ่งจะมานั้น พ่อของเธอก็ได้ย้ำนักย้ำหนาว่าให้เธอดูแลเขาให้ดีๆ ตอนนี้ไม่ว่าหรงหลิงต้องการอะไร หรือต้องการให้เธอทำอะไร เธอก็ไม่อาจต่อต้านได้ หลินป้าวบอกหลินเมิ่งออกไปตรงๆ แม้กระทั่งว่าถ้าหากเขาให้เธอขึ้นเตียงกับเขาเธอก็ต้องทำ

หลินเมิ่งไม่รู้ว่าถ้าหากเป็นพ่อของอื่น เขาจะพูดกับลูกสาวของตัวเองแบบนี้หรือเปล่า ตอนที่เธอได้ยินพ่อพูดกับเธออย่างนั้น สมองของเธอก็พลันว่างเปล่า ในบ้านหลังนี้เดิมทีตัวตนของเธอก็น่าอับอายอยู่แล้ว เด็กที่เกิดจากคู่นอนนอกบ้านคนหนึ่ง เด็กที่แม้กระทั่งแม่ของตัวเองไม่ต้องการ และจะหวังให้ภรรยาหลวงของหลินป้าวกระทำกับเธอดีๆ ได้อย่างไรกัน

เมื่อเทียบกับเด็กกำพร้าที่ไร้บ้านพวกนั้นแล้ว หลายปีมานี้ความเป็นอยู่ของเธอก็นับว่ามีกินมีใช้ ไม่ได้ขาดเหลืออะไรนัก นี่ก็นับว่าดีมากแล้ว ดังนั้นเมื่อพ่อของเธอต้องการให้เธอตอบแทน เธอก็ต้องก้มหน้ายอมรับทั้งน้ำตา

เสียงสายน้ำดังออกมาจากในห้องน้ำอย่างไม่ขาดสาย ผ่านกระจกฝ้านั้นสามารถเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ในนั้นได้ จนกระทั่งสามารถรับรู้ได้ว่ารูปร่างของผู้ชายคนนั้นแข็งแกร่งเพียงใด

คืนนี้ ไม่มีทางให้เธอถอยอีกแล้ว! ถ้าเธอกลับไปทั้งแบบนี้ คุณพ่อได้อาละวาดเธอแน่ ส่วน “คุณแม่” ก็คงต้องต่อว่าเธออย่างหนักว่าเธอมันเป็นคนไร้ประโยชน์ แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังจัดการไม่ได้!

เธอมีแต่เพียงต้องเอาตัวเข้าแลกแล้ว......

หลินเมิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ในใจมีความเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากนั้นความเจ็บปวดก็ค่อยๆ ถาโถมเข้ามาอย่างช้าๆ

“แกร็ก.....”

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก หรงหลิงเดินออกมาจากข้างใน ร่างของเขามีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนหนึ่งที่ปิดบังร่างกายส่วนล่างไว้ ร่างกายเกือบเปลือย เดินอาดๆ เข้ามาอย่างไม่ใส่ใจ ผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายที่หล่อมากๆ คนหนึ่ง สวรรค์ช่างลำเอียงเกินไปแล้ว ให้ชีวิตที่สมบูรณ์พร้อมด้วยเงินทองเช่นนี้กับเขายังไม่พอ ยังมอบใบหน้าที่ทำให้หญิงสาวมากมายต่างก็ต้องหลงใหล ยิ่งไปกว่านั้นคือร่างกายที่ทำให้สาวๆ ต่างก็ต้องน้ำลายไหลเมื่อได้เห็นนี้ด้วย

ร่างกายที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างยาวนาน ทำให้มันดูสวยงามและสูงใหญ่ ร่างกายของเขาไม่มีไขมันส่วนเกินเลยแม้แต่นิดเดียว กล้ามเนื้อชัดเจน แต่กลับดูไม่มากจนเกินไป ขนาดสมส่วนกำลังดี โดยเฉพาะขายาวคู่นั้นมันดูเรียวยาวแข็งแรงยิ่งกว่านายแบบ อีกทั้งยังทำให้คนใจเต้นนั่นอีก

เขาเอาผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกของตนเองด้วยท่วงท่าสบายๆ ขายาวเปล่าเปลือยเดินย่างออกมาราวกับเสือดาว เดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์บาร์เล็กๆ เมื่อกวาดสายตามองไปอย่างไม่ใส่ใจก็กลับคาดไม่ถึงว่าจะเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นยังพิงประตูอยู่

ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่อีก!?

หรงหลิงขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ เขาคิดว่าหลังจากที่เขาปล่อยเธอไปแล้ว กวางน้อยที่ใสซื่อตัวนี้จะต้องรีบหนีไปอย่างแน่นอน เธอยังเด็กและบริสุทธิ์ นี่ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้ ตอนที่เขาจูบเธอ เธอดูบอบบางน่าสงสาร ร่างของเธอสั่นเทิ้ม ถ้าหากว่าเขาไม่ได้ใช้มือพยุงเธอเอาไว้ คาดว่าเธอคงจะตัวสั่นจนร่างขดเป็นเกลียวแล้ว ทำให้เขาเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาว่า นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนจูบเธอหรือเปล่า?

เธอเป็นผู้หญิงที่ยังไม่เคยผ่านมือใคร จุดนี้เขาไม่ต้องสงสัยเลย

ตั้งแต่อายุ 16 เขาก็ได้ผ่านเรื่องผู้หญิงมาแล้ว ตอนนี้เขาอายุ 28 ผู้หญิงที่ผ่านมือเขานั้นก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ผู้หญิงคนไหนที่ยังเวอร์จิ้นหรือไม่เวอร์จิ้น เขาสามารถมองออกได้แทบจะทันที เพราะว่าเรื่องบางเรื่อง ไม่ว่าจะเสแสร้งอย่างไรก็ยังดูออก หลินป้าวคนนี้เป็นคนใจถึง ลูกสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของตัวเองก็สามารถส่งมาให้เขาได้ อีกทั้งดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ไม่สนใจผู้หญิงที่ไม่ยินยอมพร้อมใจ และก็ยิ่งไม่อยากจะไปบีบบังคับใคร ถึงแม้ว่าเธอจะสวยจนทำให้เขาใจเต้นเล็กน้อยก็ตามที!

แต่ว่าทำไมเธอถึงยังไม่ไปอีก!? ท่าทางใสซื่อแบบนั้น เธอไม่เหมาะที่จะมาเล่นเกมส์ของผู้ใหญ่แบบนี้เลยด้วยซ้ำ เธอควรที่จะอยู่บนหอคอยงาช้างของเธออย่างสงบสุข เพื่อรอคอยวันหนึ่งที่องค์ชายผู้สง่างามมารับตัวของเธอไป หลังจากนั้นก็มีวันคืนที่แสนสุขด้วยกัน

เขาแค่นหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง ขำให้กับนิทานหลอกเด็กที่ยังไงก็คงไม่มีวันเกิดขึ้นกับชีวิตของตัวเอง

“ทำไมเธอยังไม่ไปอีก!?” เขาถามเธอขึ้นเสียงเย็น จนทำให้เธอตกใจกลัว

เธอเงยหน้าขึ้นแทบจะทันที มองเขาอย่างหวาดกลัวอยู่บ้าง ในใจของเขาสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางแสงไฟที่สลัวรางนั้น ใบหน้าสวยงามที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเงยขึ้นมา ทำให้ประโยคหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองของเขาทันที...ลิลลี่ขาวกำลังร้องไห้ท่ามกลางสายฝน*

เขาแอบขมวดคิ้วน้อยๆ ทำไมวันนี้เขาถึงได้มีอารมณ์สุนทรีย์ขึ้นมาได้นะ! ดูท่าเขาคงต้องรีบไล่เจ้ากวางน้อยที่กำลังจะถูกเสือขย้ำตัวนี้ออกไปซะแล้ว ไม่อย่างนั้นคงมีอะไรมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเขาไม่หยุดแน่!

“เธอกลัวว่าฉันจะขัดทางพ่อของเธออย่างนั้นเหรอ?” เขาคิดออกเพียงแค่ความเป็นไปได้นี้ “สบายใจได้ ฉันไม่สร้างความลำบากให้พ่อของเธอเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอก เธอกลับไปบอกพ่อของเธอซะ เรื่องทุกเรื่องจะดำเนินการไปตามขั้นตอนปกติ ถ้าเขาตั้งใจจริงๆ ก็ให้เขาต่อสู้อย่างยุติธรรม”

หลินเมิ่งส่ายหน้า ใช้มือค้ำบานประตูแล้วลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณพ่อต้องการ เธอไม่สามารถกลับบ้านไปโดยที่เรื่องราวเป็นอย่างนี้ได้

เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เขา เดินเข้าไปทีละก้าวๆ จนรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันน้อยลงเรื่อยๆ ใจของเธอก็ยิ่งเต้นรัวแรงขึ้น รู้สึกร่างกายบีบรัดจนแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

*ลิลลี่ขาวกำลังร้องไห้ท่ามกลางสายฝน เป็นชื่อเพลง ที่ร้องโดยซุนเยว่