บทที่23-ผมแก้ไขไม่ได้เหรอ

เฝิงถานอดที่จะหัวเราะไม่ได้ ดวงตาที่ยกสูงขึ้นราวกับตาหงส์ที่ดูโดดเด่นพลันวาบประกายออกมา

“หนีทำไม?” เขาวาดมือออกไปจับแขนขาวเรียวบางของหลินเมิ่ง “ผมไม่กินคุณหรอกน่า!”

“ปล่อย!” หลินเมิ่งรีบคิดที่จะสะบัดตัวออก แต่เฝิงถานจับเธอไว้แน่นมาก อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย

บทที่24-คลื่นใต้น้ำ

หรงหลิงได้พาคนกลุ่มนี้ขับรถวนรอบเมืองชมวิวหนึ่งรอบ และตามหาร้านอาหาร “China Record Restaurant” ชื่อดังตามความต้องการของเหอหย่าเพื่อกินข้าว แต่เขาคิดไม่ถึงว่า หลินเมิ่งที่เดิมทีควรจะกลับไปถึงโรงแรมแล้วจะมาอยู่ที่นี่ได้

พวกอวี้ซวี่และเหอหย่าเองก็เห็นแล้ว หลังจากที่พวก

บทที่25-ความโกรธที่เพิ่งปะทุ

ตอนที่หรงหลิงกลับมานั้น เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว เสียง “แกร็ก” ดังขึ้นที่ประตูห้อง ถึงแม้ว่าเสียงจะเบามากจนแทบจะทำให้คนไม่รู้สึกตัว แต่หลินเมิ่งกำลังรอเขาอยู่ตลอด ทำให้ง่ายที่เธอจะได้ยินเสียงนั้น

เธอลุกจากเตียงขึ้นมานั่งทันที รู้สึกลังเลเล็กน้อ