บทที่155เยียวยาจิตใจ

เห็นได้ชัดว่าเธอผอมลงไปมาก ตอนที่อุ้มเธอนั้น ร่างของเธอก็เบาราวกับขนนก ใบหน้าซูบผอมแทบจะไม่มีเนื้อเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย สีหน้าซีดขาวเหมือบกับคนป่วย เนื้อตัวทั้งร่างของเธอนั้นก็ไม่ต้องพูดถึงเลย เขารู้สึกได้ถึงกระดูกเล็กๆ ที่กำลังทิ่มมือของเขาอยู่!

เขา...จะไม่สนใจเธ

บทที่156ท้อง

เจียงเฉิงเฟิงขมวดคิ้ว ยื่นมือออกไปลูบหัวพร้อมกับมองหลินเมิ่งด้วยความรู้สึกจนใจเป็นอย่างมาก

“เมิ่งเมิ่ง เธอเพิ่งจะอายุสิบแปด ยังเด็กเกินไป อย่าทำเป็นไม่เข้าใจไปหน่อยเลยนะ เด็กคนนี้น่ะเธอเลี้ยงไม่ได้หรอก เธอไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีเงิน แล้วเธอจะเลี้ยงเขาได้ยังไง? สมัยนี้ค่าใช

บทที่157สุดหล้าฟ้าเขียว

หรงหลิงนั่งอยู่ทางด้านหนึ่ง มองดูเท้าทั้งสองข้างของหลินเมิ่งที่ห้อยลงบนพื้นอย่างสบายๆ คิ้วยาวได้รูปของเขาก็เลิกขึ้น พร้อมกับลุกขึ้นยืน ตอนที่เขาเข้ามาในห้องอีกครั้ง ในมือนั้นก็ถือรองเท้าสลิปเปอร์เข้ามาด้วยคู่หนึ่ง ค่อยๆ คุกเข่านั่งลง จับขาของเธอมาแล้วสวมรองเท้าให้เธอที