บทที่154แหลกสลาย

ฤทธิ์ของยาชาไหลไปทั่วร่างกายของหลินเมิ่ง ทั้งร่างของเธออ่อนแรงไม่สามารถที่จะขยับได้ หลังจากที่พยาบาลย้ายร่างของเธอไปนอนบนเตียง แขวนขวดน้ำเกลือ หลังจากนั้นก็จากไป ทิ้งให้เจียงเยี่ยนเฉิงยืนมองหลินเมิ่งอยู่ทั้งอย่างนั้น ในแววตาดุร้ายของเขาแฝงไปด้วยแววอาฆาตแค้นอย่างไม่ปิดบัง

บทที่155เยียวยาจิตใจ

เห็นได้ชัดว่าเธอผอมลงไปมาก ตอนที่อุ้มเธอนั้น ร่างของเธอก็เบาราวกับขนนก ใบหน้าซูบผอมแทบจะไม่มีเนื้อเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย สีหน้าซีดขาวเหมือบกับคนป่วย เนื้อตัวทั้งร่างของเธอนั้นก็ไม่ต้องพูดถึงเลย เขารู้สึกได้ถึงกระดูกเล็กๆ ที่กำลังทิ่มมือของเขาอยู่!

เขา...จะไม่สนใจเธ

บทที่156ท้อง

เจียงเฉิงเฟิงขมวดคิ้ว ยื่นมือออกไปลูบหัวพร้อมกับมองหลินเมิ่งด้วยความรู้สึกจนใจเป็นอย่างมาก

“เมิ่งเมิ่ง เธอเพิ่งจะอายุสิบแปด ยังเด็กเกินไป อย่าทำเป็นไม่เข้าใจไปหน่อยเลยนะ เด็กคนนี้น่ะเธอเลี้ยงไม่ได้หรอก เธอไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีเงิน แล้วเธอจะเลี้ยงเขาได้ยังไง? สมัยนี้ค่าใช