บทที่ 141แขกที่สูงศักดิ์

ใบหน้าอันหล่อเหลาและสูงส่ง นำมาซึ่งรังสีกดดันอันมืดดำพุ่งเข้าใส่หลินเมิ่ง หลินเมิ่งกะพริบตาปริบๆ ริมฝีปากบางสั่นระริกและเอ่ยแย้งเสียงเบา

ไม่ ไม่ได้หนี!

เขาคล้ายจะยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม รั้งเธอขึ้นมาให้ยืนได้อย่างมั่นคง

ตอนนี้เธอแข้งขาอ่อน ฝืนบังคับตัวเอ

บทที่ 142ตัวเลือก

หรงหลิงทำหลายอย่างในเวลาเดียวกัน ทั้งป้อนอาหารหลินเมิ่ง ทั้งพูดไม่หยุดปาก ทั้งยังต้องคอยดูอารมณ์ของลุงต้าถู่ที่กำลังสนทนาอยู่กับเขา เพราะไม่ต้องการให้สถานการณ์บนโต๊ะน่าอึดอัดมากเกินไป จนทำให้หลินเมิ่งลำบากใจ

ทั้งสองคนสนทนากันไปทั้งบอกเล่าเรื่องราววิถีชีวิตของผู้คนในบร

บทที่ 143 อดีตของเซียวอี้

แม้ว่าจะขึ้นเครื่องบินมาแล้ว เซียวอี้ก็ยังคงกอดหลินเมิ่งแน่น คล้ายกลัวว่า หากคลายกอดออกแล้วเธอจะหายไป

หลินเมิ่งถอนหายใจออกมาเบาๆ ฟังเสียงกระซิบ ขอโทษ ของเซียวอี้ที่ดังข้างหูเธอซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น ทำให้ชายผู้สูงส่งคนนี้ยอมทำถึงขนาดนี้ ก็พอแล้ว! ลูกน้องของเข